Knisperpop uit Oslo: Jim Stärk

Dat Noren pure popliedjes kunnen schrijven weten we al langer sinds o.a. Thomas Dybdahl (solo en met zijn The National Bank) en Ane Brun de Lage Landen onveilig maken.

Een band die internationaal nog niet veel aandacht heeft gekregen is het trio van Jim Stärk uit de Noorse hoofdstad. Genoemd naar het door James Dean vertolkte karakter Jim Stärk uit de film Rebel Without A Cause, timmeren deze mannen in eigen land al flink aan de weg. In 2004 breken ze door met de prettige EP Morning Songs, waarvan ook de lokale hit Morning Song afkomstig is. Na die EP verschijnen er op het label Sweet Recordings de afgelopen jaren nog drie platen van Einar Stokke Fadnes (vocals, gitaar, piano), Inge Sørbrøden (bass) en Tom Rudi Torjussen (drums).

Jim Stärk blinkt uit in verfijnde popliedjes. De combinatie van lichte blanke soul met strakke melodielijnen maakt de band onversmadelijk.

Luister zelf maar zou ik zeggen:


MySpace Jim Stärk

Nieuwe album Ane Brun nu exclusief op MySpace

Toeval bestaat niet wordt gezegd, maar net op het moment dat ik een item wil wijden aan de Noorse muze Ane Brun en dus wat onderzoek doe naar haar activiteiten, lees ik op haar website dat vandaag de exclusieve premiere te horen is van haar nieuw album Changing Of The Seasons op haar eigen MySpace-account. Changing Of The Seasons is haar vierde plaat en het eerste studio-album dat verschijnt na het meesterwerk A Temporary Dive uit 2004.

Zo op het eerste gehoor klinken de nummers vertrouwt, dat wil zeggen heerlijk dromerig als een mooie Scandinavische zomeravond. Ane lardeert de gitaarliedjes met haar aparte, krakerige stem. Toch schrok ik wel even bij het horen van The Treehouse Song, de tweede single van het nieuwe album, omdat ik daar toch echt het idee had naar een Dolly Parton nummer te luisteren..........

Binnenkort volgt een tournee van Ane Brun door Europa, waarbij ze ook de Benelux aandoet. Haar vorige concerten waren in het verleden altijd meer dan de moeite waard, dus gaat dat live zien.

15 april 2008 - Botanique/Witloofbar - Brussel
16 april 2008 - Mezz - Breda
17 april 2008 - Paradiso - Amsterdam
18 april 2008 - Lantaarn/Venster - Rotterdam

En dan maar meteen even de video van mijn favoriete liedje van A Temporay Dive, Song No. 6, een duet met Ron Sexsmith:

Interview met Kreg Viesselman

De Amerikaanse singer/songwriter Kreg Viesselman overweldigde mij enkele maanden geleden met zijn plaat The Pull (zie mijn eerdere stukje op Chenque Around The Globe). Ik word dan altijd nieuwsgierig naar zo'n artiest en zijn visie op zijn eigen liedjessmederij. Dus ik heb contact met het gezocht, wat resulteert in dit lange interview.

Kreg blijkt een uiterst sympathieke man te zijn, bereid om enkele vragen die ik hem stelde uitgebreid te beantwoorden. Hij woont sinds enkele jaren in Noorwegen en probeert van daar uit meer aanhang in Europa te verwerven, iets wat nog niet echt van de grond komt. Aan de muziek kan het niet liggen, die is wonderschoon. Het is waarschijnlijk voor hem eerder wachten op het juiste moment en de juiste plaats. Wie weet horen we binnenkort een nummer van hem onder een commercial en breekt hij door, zo gaat dat tegenwoordig met meer artiesten.

Dan nu het interview, ga er maar even voor zitten want de man heeft interessante uitspraken:

You painted the beautiful cover of The Pull yourself. Do you consider yourself more a painter or a musician?

Thanks! I am glad you liked it. I have never been asked that before. I guess I consider myself to be both, among other things. At the moment, however, I am expending most of my creative energy on songwriting. But in truth, I probably have more natural ability as a visual artist. When I was in my early twenties, I sold a fair few of my paintings. I sometimes wonder why I didn't continue down that path. Maybe it's because once a person begins to try to make money from something that would otherwise be a pastime, the nature of the pastime is fundamentally altered. Having said that, I wouldn't be surprised if I switched the two (music and visual art) around one day.

And what is main the difference between the art of painting and songwriting/performing to you?

I think they are very similar.The one main difference is that the way in which the art is displayed. You can hang a painting on the wall for people to look at and then hide in the bathroom or go for a walk. With performing, however, you have to be there for people to experience the thing created. It's not just the lyrics or music, but also the performer that becomes the work of art.

The perfect song can be bombed by a bad performance. Other than that, I can't see much difference from a creative perspective. Both are forms of expression, whether representational, abstract, or otherwise. I get roughly the same feeling when writing or painting.

How does an American singer/songwriter end up in Norway (not one of the most logical places for an artist to move to I would say.....)?

I guess I never thought about whether or not moving to Norway was logical, but I like it here. It's nice to spend a good bit of time in Europe, learn another language, and have access to the rest of the continent. It must be said, however, that Norwegians are pretty logical people.

What is the Norwegian or Scandinavian music scene like?

I am not really sure, to be honest. I haven't played here very much. I get the sense that it is a bit more closed than, say, The Netherlands, which is famous for seeking out and patronizing lesser-known music from abroad.

What is the difference with the United States concerning the music scene?

The U.S. is just so big, and there is so much competition for what opportunities do exist. In my opinion, Art in general isn't viewed as absolutely essential to a well-rounded life in American culture the same way it is in many parts of Europe.

Your cooperation with the African musician and kora player Boubacar Diébaté on The Man Without A Care shows your interest in world music. How did this collaboration take place?

I have always loved many different types of African music, and for some reason, at the time I wrote that song, I knew it asked for some traditional African accompaniment. The kora seemed natural, due to it's own history and place in West African music.

Boubacar and I met through my friend and producer Evan Reeves. He seemed like the obvious candidate. Luckily, he agreed to do it. The fact that Boubacar is a griot from Senegal now living in the U.S. far from home just added another layer of meaning to the song's lyrics.

I remember after I wrote that song having felt as though I had written the first song of mine that noone else could have written, if you take my meaning.
Boubacar's participation only added to its authenticity, especially when we asked him to sing and he just belted out those beautiful lines in his mother tongue. After he translated them to us, I was certain he understood what the song meant, and I was also certain I couldn't have found anyone more fitting to contribute to the song. That kind of understanding is what makes some albums sound so real, while others merely sound like a studio.

Do you have future plans to do this kind of fusion with other world artists?

I have no plans, really - about any thing creative I do - other than to keep creating. I may collaborate with artists from cultures other than my own in the future, but I am not interested in doing fusion for the sake of fusion. For me, it has to have a purpose. It has to have 'heart'…not just a bunch of noodling around on exotic instruments all at the same time. To me, that can get kind of academic...and I am no intellectual.

I'm surprised to see how little known you are in the singer/songwriter world. How come? I mean you only got a 1000 songs scrobbled on Last FM (just to compare, another Scandinavian singer/songwriter like Ane Brun has over one million of songs scrobbled on this site)?

I really don't know. It could be because I have had virtually no publicity. I have no idea who likes my songs, or why, or how to cultivate the interest that exists out there into legions of loyal fans. Perhaps it would be easy if I noticed some demographic trend. But I get responses and interest from people of all ages, genders, countries, etc. who find me one way or another. I reckon at some point I will meet somebody out there familiar with the music business who gets what I am doing and knows exactly what to do with it. That'd be great, as I would rather that someone else worries about that kind of stuff. Either way, there is probably some
niche I will eventually find myself in without trying to force it...for better or worse.
Ane Brun has been scrobbled 1,000,000 times?!? And I always thought she was such a nice girl. Then again, she is living in Stockholm. They say Stockholm is the Rio de Janeiro of Scandinavia. I hope her grandmother doesn't find out. She's very talented, and deserves what ever successes she gets.

What are your future plans as a solo artist?

At the moment, I have a boatload of new songs. I am hoping to record them and get them out into the world to the people who will enjoy them. The next album will most likely be very different stylistically from "The Pull"… more spare, more melodic.
I am also hoping to accompany each song with it's own artwork. Almost like a little book of illustrated short stories that work well together as a collection. Other than that, I'd like to be able to tell people 'I am a songwriter' when they ask me (unoriginally) what I do for a living, without having to follow that up with, 'No, really...I am not joking'

What are your long term ambitions as a musician?

I want to keep writing songs and performing them. I want to improve. I would like to perfect my own sound over and over again, and then abandon it just as often. Then, when I am finished, I would like to be able to look over everything I have created - from song to song and album to album - and see how all of my contradictions, tangents, and shifts of personality make perfect sense when looked at from a distance. As for now, any sort of cohesiveness or underlying theme completely eludes me.

P.S. Thanks for taking the time to interview me. If this doesn't get me scrobbled on a more regular basis, nothing will!

(einde interview)

MySpace Kreg Viesselman

Website Kreg Viesselman

Interview met Thomas Denver Jonsson

Eén van mijn favoriete Zweden in de rubriek "Zweedse Surprises" op Chenque Around The Globe is singer/songwriter Thomas Denver Jonsson. Toen ik recent over hem schreef viel mijn oog op zijn nieuwe plaat die op 10 maart uitkomt in de Benelux. De titel van zijn vijfde soloplaat The Lake Acts Like An Ocean klinkt poetisch maar ook onheilspellend. Een goede beschrijving van de muziek van deze sympathieke Zweed.

Voorafgaand aan de release van deze nieuwe plaat stelde ik Thomas enkele vragen over zijn album en zijn visie op het muzikale landschap waarbinnen hij opereert:

What is the main difference between your new album The Lake Acts Like An Ocean and your last album Barely Touching It?

I've tried to leave the classic alt.country a bit to do more indie-influenced folk music. In general, to do something more contemporary. Something a little bit narrower, but hopefully making me find my place in the scene better. I don't really plan how I will evolve, I just tend to get tired of what I do at the moment and then I aim for something slightly different. I usually like my newest material the best. I think that's a quite natural feeling.

The title of your new album sounds very poetic to me. Is there a specific message in it, like with the whole global warming thing or is there purely a romantic/poetic meaning?

My meaning with the title was not the global warning unfortunately. I wish it was, that would've been much better.

Which things inspire you to write new songs?

A lot of things really, but more often movies and novels than music. If I would mention a few musical heroes though I must say John Fahey, M. Ward, Fennesz and Keith Kennif.

Do you ever consider using different instruments to your sound like the banjo, mandolin or f.e. "world music" instruments like sitar, kora or duduk?

I was very amused to have my cousin playing the tuba on two songs on the new album. I like to add new sounds to the music and I like acoustic instruments. We'll see about that duduk!

I've already enjoyed the opening song of your new album, The Border, which can be downloaded as an mp3 on your MySpace-page. It sounds fantastic, what is it about?

Thanks! I don't really think that my own meaning with the songs are important for the one who listens. One thing though that I wanted to influence the songs on the album were those moments when your mind gets you such strong feelings that it almost makes you vertiginous. How that can fright you, calm you or make you feel more vivid.

You have your own record label, Going Places, which releases 7" on vinyl. What are your criteria for selecting an artist?

It's a very small project I co-run with my girlfriend. (www.goingplacesrecords.com - www.myspace.com/goingplaces7quot).
We released the first 7" in 2006, a split between the Swedish pop/folk/electronica-girl Bobby Baby and Daniel Smith, Washington state's best indie/folk-guy. We have plans to put out the next one this year. It's our way to support things we like, but also a way to try to catch future big artists when they still are small. Our criteria? We must both like it very much and find it OK to lose more of our money on it.

Sweden has a rock tradition (at least of here in The Netherlands, with The Hives, Mando Diao, Ceasar's Palace, Hellacopters), but not a lot of singer/songwriters are known. How do you see your future in Sweden, is there a lively musical scene for your kind of music?

Of course we have José Gonzalez, who is fantastic and huge. We have some strong underground artists - Bally, Björn Kleinhenz, Dear Euphoria (even if she would hate me for labelling her as a singer/songwriter) for an example - but the media here can be quite uninterested in our own artists. Which in way forced me to seek myself abroad for shows.

Will there then be another Thomas Denver Jonsson tour in the Benelux following your album? And if so, when?

Yes definitely. I'm currently in touch with a booker and I'd love to come back later this year for my fifth tour in your country.

Op de MySpace-pagina van Thomas Denver Jonsson kun je gratis twee mp3's downloaden van zijn nieuwe plaat en ook meerdere songs beluisteren in de speler.

Website GoingPlaces Records

Foto Thomas: Jerry Boman

De Noorse Nationale Bank swingt!

Nooit geweten dat de Noor Thomas Dybdahl, toch één van mijn persoonlijke favoriete singer/songwriters én verantwoordelijk voor een van de mooiste concerten die ik ooit zag, ook blijkt te zingen in een soulpop bandje. En laat deze groep, The National Bank, nu eind maart voor een concertserie in ons kikkerlandje langskomen. Zo doen ze o.a. Rotown aan op 27 maart. Dat wordt dus geheid een topavondje entertainment voor een schamele 10 euro.

The National Bank bestaat uit leden van Jagga Jazzist en Suzanna & The Magical Orchestra en heeft dus Thomas Dybdahl als zanger. In eigen land is de band inmiddels een van de best verkopende acts en op 18 februari komt de nieuwe plaat Come On Over To The Other Side uit in de Benelux. Op de MySpace pagina van de band is alvast een voorproefje van het album te beluisteren, met o.a. het fraaie nummer Family.

MySpace The National Bank

Video Family van The National Bank

Viesselman's The Pull trekt je naar binnen

Een wereldtip van mijn medeblogger en 8Weekly-recensent Joost Festen: de plaat The Pull van de Amerikaanse singer/songwriter Kreg Viesselman. Een man die blijkbaar nog bijna niemand in muziekland was opgevallen, getuige zijn zeer schamele aantal speelbeurten op Last FM (1100 draaibeurten tegenover bijvoorbeeld een soortgelijke singer/songwriter als Ray Lamontagne bijna 2.2 miljoen keer gedraaid!).

Soulvol met experiment

The Pull is een plaat uit 2006 en ligt qua soul wel in de buurt van mannen als Ray Lamontagne of Martin Sexton. Echter, de stem van Kreg Viesselman gaat nog dieper, is nog ruwer dan die andere mannen. Van die muziek die je recht in je hartstreek raakt en je niet meer loslaat. De twaalf ingetogen liedjes krijgen bijna allemaal een soort gospel-achtige achtergrondzang mee die de songs nog meer versterken. En Kreg houdt van het experiment, want hij doet in The Man Without A Care iets wat ik nog niet vaker gehoord heb: hij combineert zijn stem en gitaar met het kora-spel van de Afrikaan Boubacar Diébaté. Origineel en gewaagd, maar het werkt prima.

Overigens is deze in Oslo woonachtige Amerikaan ook de schepper van zijn eigen artwork en daar heb ik al veel positieve opmerkingen over gekregen. De getergde gitarist die op de voorkant van The Pull is afgebeeld is dus zijn eigen schilderij.

Geniet van enkele van Kreg's nummers op zijn eigen MySpace-pagina.

Zweedse surpises (5), de finale

Mijn laatste Zweedse surprise is tegelijkertijd mijn meest geliefde. Hoe ik deze man uit het uiterste noorden van Zweden heb ontdekt weet ik niet meer, maar zijn plaat Here’s My Song, You Can Have It I Don’t Want It Anymore, Yours Forever (2004) heeft me al enige jaren stevig in de houtgreep. Want Nicolai Dunger, een man zo blank als de sneeuw uit zijn eigen Lapland, heeft een enorme soul en schrijft gewoonweg schitterende liedjes. Of het nu rythm’n blues (Hunger), hartverscheurende ballads (White Wild Horses) of een stevige popsong (My Time Is Now) betreft, bij Mr. Dunger ben je aan het juiste adres. Zijn stem is heel speciaal, een beetje sloom en lijzig en toch vitaal. Denk ter verbeelding aan de kracht die een Van Morrison dertig jaar terug uitstraalde ten tijde van Astral Weeks.

De laatste jaren is Nicolai Dunger vooral actief in het opnemen van muziek in zijn eigen moerstaal. Gelukkig komt op 23 januari komt zijn nieuwe Engelstalige album Nicollide And The Carmic Retribution uit. Op zijn MySpace pagina kun je alvast enkele nummers beluisteren, het nummer Been Cheating is meteen veelbelovend.

Video Hunger van Nicolai Dunger



MySpace Nicolai Dunger

Zweedse surpises (4)

In de zomer van 2003 luisterde ik vaak naar het indie-kanaal van Spraydio, een Zweeds internetstation. Daar draaide men naast internationale artiesten natuurlijk ook veel lokaal talent. Bij het beluisteren viel mijn oor herhaaldelijk op de heerlijke hypnotiserende liedjes van een fluisterende troubadour. Daar moest ik meer van weten! Hoe kon ik aan zijn werk komen, wie was deze man? In mijn zoektocht kwam ik terecht bij een klein Zweeds label in Göteborg, waarmee ik contact mee zocht om te kijken of ik aan het debuutalbum kon komen. Lastig, lastig. Uiteindelijk heb ik die ene plaat, Veneer van José Gonzalez via een Zweedse online cd-winkel op de kop kunnen tikken door de hele bestelprocedure in het Zweeds uit te voeren in de hoop dat het wel goed zou komen.

En wat was ik gelukkig met deze o zo intense en heftige plaat! Onvoorstelbaar ook dat deze man volledig solo opereerde, terwijl je toch echt dacht meerdere gitaristen te horen. Lang leve de finger-picking van deze bijzonder gitarist.

De rest is geschiedenis. De internationale doorbraak van José Gonzalez, die ook mijn speciale interesse had vanwege zijn Argentijnse roots, kwam in 2005 met Heartbeats. Het nummer diende als muzikale begeleiding van de commercial voor de Sony Brava. Opvallend genoeg is dit nummer helemaal geen eigen compositie, maar een cover van de Zweedse elektro-act The Knife. Van Veneer zijn inmiddels 700.000 exemplaren verkocht wereldwijd en de opvolger In Our Nature doet het ook goed.
Hiermee is José Gonzalez dus allang geen Zweedse surpise meer, maar óóit was hij dat wel voor mij persoonlijk. En Veneer zal daarmee altijd een speciale plek in mijn cd-collectie houden.

MySpace José González



Foto: Anton Coene

Zweedse surpises (3)

Jaren geleden zag ik in het oude Vlaardingse pakhuis Villa Musica de Zweedse surfband Caesar's Palace optreden. Een echt “bloed, zweet en tranen”-bandje, met de juiste dosis energie en humor. De groep, wereldberoemd in eigen land met enkele gouden platen en lokale Grammy's, had in die tijd het tweede album Cherry Kicks uitgebracht en was bezig met een promotie tournee samen met het Nederlandse surfpoppunkbandje Travoltas.

Caesar's Palace, internationaal opererend onder de naam Caesars, is een pop/rockband in optima forma met een sterke neiging naar een "vintage/retro"-sound. Zanger en componist César Vidal heeft "the looks" en gitarist Joakim Ahlund speelt van die lekker hoekige riffs. Maar vooral het prominente gebruik van het in de jaren zestig populaire Farfisa-orgel geeft de band extra swing.

De afgelopen jaren scoorde de band onverwacht een internationale hit met het ultieme blije-eikel-liedje: Jerk It Out. Een hherlijk nummer afkomstig van de plaat 39 Minutes Of Bliss (In An Otherless Meaningless World) uit 2003. Het nummer werd o.a. gebruikt voor een iPod-commercial en voor diverse games. Zie hier de video:



Myspace Caesars

Zweedse surpises (2)

De man in het eeuwige houthakkershemd, singer/songwriter Thomas Denver Jonsson, is één van mijn favoriete Zweden. Hij wist met zijn plaat Barely Touching It (2006) precies de juiste snaar te raken. Het is een knisperend warm album, een echt roots album met een beetje americana, Neil Young-achtige rocksongs, ballads en zelfs lekker huppelende popliedjes. Altijd sfeervol en ruikend naar houtvuur en verse houtspaanders uit de Zweedse naaldbossen.
Mijn favorieten van dit album zijn Silver Boy (met Ned Oldham), rocker Strange Luck en het met Nina Kinert gezongen duet Dance Floor Borders.

Op 25 februari a.s. komt zijn nieuwe plaat The Lake Acts Like An Ocean uit in de Benelux hopelijk gevolgd door een tournee door de Lage Landen.

Recensie Barely Touching It door Chenque

Myspace Thomas Denver Jonsson

Zweedse suprises (1)

Eurosonic 2008 besteedt dit jaar extra aandacht aan Zweden als muziekland. Chenque heeft zijn oog ook al jarenlang op Zweden (en de andere Scandinavische landen) gericht, simpelweg omdat er uit die contreien hele sfeervolle muziek komt. Daarnaast is Zweden ook een echt rockland, kijk maar naar acts als The Hellacopters of The Hives.

Op Chenque Around The Globe dit keer, verspreid over meerdere blogberichten, speciale aandacht voor enkele Zweedse acts die niet op Eurosonic staan maar die absoluut de moeite waard zijn.

Mando Diao

Als je het dan toch hebt over retestrakke rockacts uit Sverige dan is Mando Diao wel één van mijn absolute favorieten. Vorig jaar openden ze nog The Music In My Head met een bombastische show waarbij de energie tegen de muren van het Haagse Paard opspatte.
Deze band uit Borlange heeft nu vier albums op zijn naam staan waarvan ik Ode To Ochrasy (2006) de beste plaat vind. Een album vol pure rock, snelle nummers, een ode aan onze hoofdstad Amsterdam en een prachtige afsluitende ode aan “Ochrasy”, het dromenland van de zanger: And I'm dreaming 'bout times, times that are gone. Times when I lived alone in my own land called Ochrasy. That place was everything to me, The world I made it up you see.

Overigens is Mando Diao ook verantwoordelijk voor een van de lekkerste rocksongs die ik ken, Down In The Past van hun plaat Hurricane Bar. Zie hier de video:



Verslag Music In My Head door o.a. Chenque

MySpace Mando Diao

Website Mando Diao (met daarop de mogelijkheid alle songs te beluisteren)