Een ster in Zuid-Amerika: Gustavo Cerati

Vooruit, ik ben in een goede bui en ben dus niet te beroerd om één van mijn grootste geheimen te onthullen: de Argentijnse singer/songwriter Gustavo Cerati. Sinds ik voor het eerst in Argentinië kwam in 1999 ben ik verknocht geraakt aan deze beroemdheid (althans in Zuid-Amerika). Hij wordt volop geroemd om zijn veelzijdige carrière en heeft een sterke discografie opgebouwd.

De "porteño" Cerati is al vanaf 1991 actief in de Argentijnse muziekscène, allereerst binnen de in Latijns-Amerika bekende pop/rockband Soda Stereo (samen met Charly Alberti en Zeta Bosio), waarmee hij twee albums maakte. Vanaf 1999, toen hij voor zichzelf begon, heeft hij drie gevarieerde platen opgenomen. De prachtige plaat Bocanada uit 1999, zijn debuut als solo-artiest, is om melancholische redenen mijn persoonlijke favoriet. Een plaat met een hoofdrol voor zweverige, meanderende popliedjes die rollebollen over een laagje van electronica en gitaren.

Siempre Es Hoy uit 2002 is veel meer een electro-plaat en blijkt na vele draaibeurten helemaal niet onder te doen voor het debuut. Zijn Ahí Vamos (2006) is een pure, rauwe rockplaat die al het prutswerk van Lenny Kravitz van de laatste jaren snel doet vergeten; op deze plaat komt ook het feit dat Cerati een topgitarist is goed naar voren.

Je kunt Gustavo Cerati ook horen op platen van anderen. Het meest beroemd zijn de duetten Día Especial en No die hij met Shakira zong op haar doorbraakplaten Fijación Oral (vol. 1 + 2).

Om een indruk te krijgen van zijn werk hier enkele video's van Gustavo Cerati:

Cosas Imposibles, van het album Siempre Es Hoy


Het strak rockende La Excepción van Ahí Vamos


& Tabu van zijn debuutalbum Bocanada


MySpace Gustavo Cerati

Tom Baxter, Jeff's opvolger?

Voor de goed oplettende muziekliefhebber kan deze post nauwelijks als een verrassing komen, maar omdat ik pas sinds kort de volle kracht van de Engelsman Tom Baxter ben gaan waarderen wil ik toch nog even aandacht schenken aan dit fenomeen. Het gebeurt jou vast ook wel eens dat iemand je wijst op een artiest en dat je zelf zo druk bent met allemaal andere muziekdingen, dat je denkt "komt nog wel eens als ik wat meer aandacht aan dit plaatje kan besteden".

Dit overkwam mij deze week dus met Mr. Baxter, want zijn tweede plaatd Skybound staat hier al langere tijd te wachten op een eerste, serieuzere draaibeurt. Pas nú kom ik er achter dat deze artiest wel eens de eerste waardige opvolger van Jeff Buckley zou kunnen zijn. Althans, ik beluister een vergelijkbare onderhuidse spanning in zijn liedjes en zijn zeggingskracht en melodramatiek zijn simpelweg overweldigend. En het mooie is: hij doet niet eens zijn best de opvolger te willen zijn, deze man is gewoon zichzelf. Luister maar eens geconcentreerd naar Half A Man en je begrijpt hopelijk wat ik bedoel.

Bovendien zijn Tom Baxter's composities heel fraai opgebouwd, met prachtig gitaarspel en rijke orkestratie. In één van de hoogtepunten Icarus Wings zit een verrassend flamenco-achtig stuk. Mijn devies: laat je meeslepen door deze plaat, het is de moeite meer dan waard.

MySpace Tom Baxter

Jason Mraz & het "Jack Johnson-syndroom"

Er zijn legio Amerikaanse singer/songwriters die in eigen land écht groot zijn en stadions uitverkopen, maar die hier maar geen voet aan de grond krijgen. Ooit van deze mannen gehoord: Matt Nathanson, Brett Dennen of Jason Mraz? They belong to a major league over there en ze maken ook goede popmuziek.

Jason Mraz heeft al jaren mijn bijzondere aandacht omdat hij enkele hele fijne, funky platen heeft gemaakt waaronder Waiting For My Rocket To Come (2002) en zijn perfecte live album Tonight, Not Again (2004). Ook op zijn "first ever performance at a jazz festival" gedurende North Sea Jazz vorig jaar toonde Mraz zich een rasperformer die zijn gitaar optimaal gebruikte om een swingende set neer te zetten.
En nu is er dan zijn meest verse schijf: We Sing. We Dance. We Steal Things. Helaas heeft Jason Mraz hier een wel heel opvallende knieval naar het grote publiek gemaakt. Het openingsnummer Make It Mine doet al het ergste vermoeden voor de rest van de plaat. Het zal mij niets verbazen als ook Jason Mraz artistiek ten onder zal gaan aan het "Jack Johnson"-syndroom, waarvan de definitie luidt: heeft óóit goede muziek gemaakt en voert nu nietszeggende deuntjes die het vooral goed doen op Sky Radio en Q-Music.

Hier nog een staaltje Jason Mraz in betere tijden:

Bon Iver: rauwe klanken uit de bossen

Het werkte al eerder bij Arthur Adam, jezelf opsluiten in een houten huisje, diep verstopt in de naaldbossen en iets wonderschoons creëren. Hetzelfde deed de Amerikaan Justin Vernon, hij raakte geinspireerd door de wouden van Wisconsin en nam er het debuutalbum For Emma, Forever Ago op onder de artiestennaam Bon Iver. Volgens de website Metacritic de best bekritiseerde plaat tot nu toe in 2008. Ikzelf ben nog niet helemaal overtuigd na het beluisteren van de nummers op zijn MySpace-pagina en na het zien van zijn live performance bij Jools vorige week. Wat ik wél zag was bezieling en gedrevenheid, het klonk alleen allemaal een beetje over de top en erg rauw. De tijd zal het leren, in ieder geval kun je de man deze week nog aan het werk zien in het Haagse Paard (22 mei), in Roepaen te Ottersum (23 mei) en Paradiso (24 mei). Van dat laatste concert zal dan wel weer iets te zien zijn op Fabchannel mogen we hopen.

MySpace Bon Iver

Bon Iver speelt Flume bij Jools:

Vooruitblikkend op North Sea Jazz 2008

Het is natuurlijk niet helemaal correct om te zeggen dat je het aanbod op het komende North Sea Jazz festival vindt tegenvallen als er in drie dagen ruim 150 acts worden voorgeschoteld. Toch mis ik dit jaar op voorhand de ruime keus aan wereldmuziek die er vorig jaar te genieten viel. In de 2008 editie wél veel latin jazz (o.a. Sergio Mendes, Neco Novellas en het Michel Camilo Trio), maar de Afrikaanse muziek komt er bekaaid van af met alleen optredens van Angelique Kidjo en Youssou N'Dour.
De revival van de soul zou met de komst van Adèle een zeer goede representante en publiekstrekker hebben gekend, ware het niet dat deze Britse helaas verstek moet laten gaan. Een teleurstelling voor de organisatie, want jammer genoeg liet Amy Winehouse het vorig jaar ook al afweten. Adèle geeft het stokje over aan o.a. Angie Stone, Jill Scott en Sharon Jones & The Dap Kings.

Andere NSJ tips van de hand van Chenque: Concha Buika (moderne flamenco), Fink (singer/songwriter), Gnarls Barkley, Joe Jackson, C-Mon & Kypski (dance), Bootsie Collins (funk), Melody Gardot (pop), Leine (Nederlandse singer/songwriter) en de meeste vreemde eend in de bijt: The Mars Volta.

Tot 11,12 en 13 juli in Rotterdam!

Concertverslag Chenque North Sea Jazz 2007

Liam Finn drumt als Animal

Ik vond de laatste paar uitzendingen van Jools Holland's programma Later.... op de BBC2 een beetje tegenvallen. Normaliter kom ik hier geregeld verrassende, nieuwe acts tegen, maar de uitzending van afgelopen vrijdag bevatte bijvoorbeeld geen enkele ear-opener (of het moet de fantastische samenwerking tussen Robert Plant en Alison Krauss zijn geweest, maar dat is niets nieuws onder de zon).
Vorige week was ik wél gecharmeerd van Liam Finn, de oudste zoon van Neil Finn, je weet wel die iele voorman van Split Enz en Crowded House. Liam is een jongen van pas 24 lentes jong en heeft het songwritersbloed van zijn paps meegekregen. Bij Jools voerde hij samen met Second Chance, van zijn plaat hier onderbelichte plaat I'll Be Lightning uit 2007.
Live werkt hij vaak samen met de zangeres Eliza-Jane Barnes (ook weer dochter van de bekende Australische artiest Jimmy Barnes).

Anyway, het nummer Second Chance had live bij Jools een lekker tempo en een strakke, repeterende riff. Na enig gepiel met opgenomen loops verdwijnt Liam van de gitaar achter de drumkit en ontaarde zijn optreden in een drumorgie waar Animal jaloers op zou zijn geweest. Een opvallende verschijning, deze Liam Finn.

Zie hier het optreden van Liam Finn bij Jools:

Free Life: Dan Wilson @ his best

Op American Recordings, het label van producer Rick Rubin, zijn al veel goede en bijzondere platen verschenen. Denk aan het werk van The Black Crowes en System Of A Down, maar ook de laatste wapenfeiten van wijlen Johnny Cash. Het lijkt wel of Rubin een neus heeft voor authenticiteit en bovenal kwaliteit. Want de plaat Free Life van singer/songwriter Dan Wilson, die zojuist is verschenen op zijn label, raakt dichtbij iets wat de pophemel moet zijn. Dertien kristalheldere popliedjes, geschreven door de Amerikaan Dan Wilson die hiermee zijn eerste soloplaat aan ons blootstelt. Je kent Dan misschien nog als voorman van de redelijk succesvolle band Semisonic en in een nog verder verleden van Trip Shakespeare. En dat de man liedjes kan schrijven weten The Dixie Chicks ook al langer, want het nummer Not Ready To Make Nice wat hij voor hun schreef leverde hun in 2007 een Grammy op voor "Song Of The Year".

Anyway, Free Life van Dan Wilson barst uit elkaar van de prachtsongs en dat moet ik gewoon even gedeeld worden met de wereld. Dan's stem is helder en soms ietwat lijzig, zijn songs zijn puur en gevarieerd. Nergens vliegt Free Life uit de bocht, het blijft uiterst beheerst met een strakke begeleidingsband, waarbij veelvuldig gebruik van strijkorkesten de songs op een nog hoger plan tillen. Soms schuurt Dan tegen het ruige aan (de gitaarsolo op Cry bijvoorbeeld) om dan vervolgens weer terug te keren naar de basis. Razend knap, om een album te maken dat ongeforceerd over komt, terwijl de liedjes toch in een strak keurslijf zitten. Wat overblijft is Dan's hamvraag: "What your gonna spend your free life on?"

Website Dan Wilson (waarop je alle songs kunt beluisteren)

Video van en door Dan Wilson over het opnameproces van zijn album Free Life

Continu veranderend muzikaal landschap

Iedereen ziet om zich heen het muzikale landschap veranderen, dankzij het internet. Artiesten worden gemicrofinancierd (Calabash Music), bands zetten hele albums gratis online nog vóórdat het album verschijnt op cd (Radiohead), duo's zetten albums achterstevoren gratis online (Gnarls Barkley), elke artiest kan zijn muziek laten horen en exclusieve luistersessies organiseren op MySpace, etcetera.

Vandaag werd ik geconfronteerd in mijn mailbox met een voor mij nog nieuwe variant: een artiest die mij als fan en als aanwezige op zijn eigen mailinglist, via de mail vraagt om te helpen bij de financiering van zijn nieuwe studioalbum. Het gaat om de Amerikaanse singer/songwriter Richard Shindell, die enkele prachtige platen op zijn naam heeft staan (o.a. Vuelta), en die gewoon eerlijk toegeeft zijn werk zonder deze voorfinanciering niet te kunnen doen. Eigenlijk kan hij het zelf het beste uitleggen: In a nutshell, what the internet taketh away, the internet giveth back. Gone are the days of all-powerful record labels capable of handing out large recording budgets. While this might be unsettling to some, I think it's just great. Folks like me are now in the happy position of being able to appeal directly to our fans to take up the slack.

Dit allemaal onder de kop Finance My New Record!. Natuurlijk is elke rechtgeaarde fan nieuwsgierig naar dit nieuwe album dat rond de jaarwisseling moet verschijnen, dus ik heb er geen enkele moeite mee Mr. Shindell $20 vooruit te betalen om vervolgens een exclusieve, getekende versie (+ bonus cd) van zijn nieuwe werk thuis te mogen ontvangen. Bedrijven als PayPal maken het voor Richard Shindell eenvoudig om zelf zijn eigen winkel te beginnen en de betaling te regelen. Maar wát een omgedraaide wereld! Hier is de productie- en distributieketen van de muziekindustrie helemaal omgegooid. Eigenlijk worden vooral artiest en fan er beter van, in plaats van fabrikant en retailer. Dat laatste gaat mij wel aan het hart, want de offline platenzaak moet blijven voortbestaan........

Richard Shindell's Finance My New Record!

PS Oh ja, er gaat ook nog een gedeelte van de opbrengst (15%) naar een goed doel, het Argentijnse Crecer Con Amor kinderopvangcentrum.

Foto Richard Shindell: Marinko Matura

Groovy EP van PELT in mp3

De Nederlandse gitarist Joep Pelt is de laatste jaren vooral bekend van zijn plaat I Yougoba, het resultaat van een boeiende samenwerking met de Malinese gitarist Lobi Traoré en vorig jaar nog te bewonderen op het North Sea Jazz. Dat Joep ook "gewone" liedjes heeft geschreven als solo-artiest en veel heeft gecomponeerd voor zijn band PELT is niet bij iedereen bekend. Tijd om daar verandering in te brengen zal hij gedacht hebben want vanaf nu is de "oude" nieuwe EP die de band ooit in 2006 in Duitsland opnam gratis ter beschikking op de site van Joep. Minder bluesy dan zijn werk met Traoré en zijn Mississippi-project, maar eerder een geïnspireerde mix van soul en pop met groovy gitaarriedels. Gewoon heel fijn om toe te voegen aan één van je playlists.

De EP van PELT in mp3-formaat

Website Joep Pelt
MySpace Joep Pelt

Mijnsherenland got talent

In het land van de Heer, Mijnsherenland, onder de rook van Rotterdam, tref je aan aparte vogel aan. De vogel kwam mij tegemoet gevlogen door zichzelf te melden via de MySpace community, waar je vriendjes kan worden met artiesten maar waar artiesten ook fans proberen te maken. Deze vogel, Mark Lotterman, maakt een soort pyschedelische rock met de hoofdrol voor de orgel en zijn zware, doorrookte stem. Het nummer Revolution, dat je op zijn MySpace pagina kunt beluisteren, is een vette stoemper in de overdrive. Met de andere song op zijn pagina, Three Men, tapt hij weer meer uit het gevoelige vat met een verhalende tranentrekker.

Mark speelt op 28 april @ Exit - Rotterdam in het voorprogramma van zijn vriend Johnny Dowd. Op de nieuwe plaat van Mark, Pain & Entertainment (voor € 12,50 verkrijgbaar op www.marklotterman.nl) doet Johnny mee op het duet Solitude In 10 Verses. Dikke kans dat je deze samenwerking dus ook live kan aanschouwen de 28e!

MySpace Mark Lotterman

The Dø & Lidell rule Motel Mozaïque

Op het laatste moment heb ik afgelopen vrijdag nog een kaart gekocht voor Motel Mozaïque in de Rotterdamse binnenstad. Het was al weer jaren geleden dat ik neerstreek op dit bijzondere, jaarlijkse evenement met muziek, kunst en logies. Ik vond het altijd te druk en irriteerde me aan het feit dat je bij veel optredens simpelweg niet kon bijwonen vanwege de massa (waar ikzelf natuurlijk ook weer bijhoor). Wat mij dit keer over de streep haalde om toch te gaan dit keer was het sterke programma, vooral op de vrijdag.

Met namen als dEUS, Jamie Lidell, Alela Diane, Low, Guillemots, DeVotchKa, etc. trek je gegarandeerd publiek. Het is dan ook doodzonde dat je wel ruim 30 euro betaald voor een dagkaart, maar dat je het zien van het altijd opwindende dEUS op voorhand wel op je buik kan schrijven. Want bij dit concert in Off_Corso voorzag de organisatie op voorhand zoveel aanloop dat je om 4 uur 's middags alvast een polsbandje moest gaan halen om binnen te komen. Een kansloze operatie voor iemand zoals ik die gewoon werkt rond die tijd 's middags. Doodzonde, want je betaalt als bezoeker waarschijnlijk fors mee aan de komst van deze toch behoorlijk grote band en vervolgens heb je geen schijn van kans binnen te komen. Toch viel het mij dit jaar mee, want ik heb alle concerten in Lantaarn/Venster en de Schouwburg die ik wilde zien kunnen bijwonen (misschien omdat iedereen bij dEUS rondhing?). Alleen bij Rotown kwam ik twee maal niet verder van de bak met tortilla's, een bekend markeringspunt voor de vaste bezoekers en het bewijs dat je van het concert niets hebt meegekregen behalve vervormd geluid.

Helaas miste ik door de opstoppingen in Rotown ook de feestband DeVotchKa, die mij met hun laatste plaat A Mad And Faithfull Telling al geruime tijd verblijden. Het zag er dus weer niet zo fraai uit, als je twee van de bands waarvoor je komt niet kunt zien. Gelukig maakten de optredens van Jamie Lidell en The Dø het festival alleen al het bezoeken waard.

Jamie Lidell zorgde met zijn soulstem en dito show voor een dansfeest in de grote zaal van De Schouwburg. Met een retestrakke ritmesectie achter zich sprong deze Brit over het podium alsof zijn leven er van af hing. Misschien is voor de gemiddelde Motel Mozaïque bezoeker Mr. Lidell té mainstream of commercieel, maar voor al diegenen die buiten hokjes denken was zijn optreden een lust voor oog en oor.

Een andere verrassing: The Dø. De naam kwam me bekend voor, de muziek kende is niet. De middag voorafgaand aan het festival alvast even op MySpace beluisterd en direct toegevoegd aan concerten die ik wilde zien. Nog voor het optreden in Lantaarn/Venster hun debuut cd A Mouthful aangeschaft. Het duo The Dø maakt soms eenvoudige en soms ingewikkeld popdeuntjes, met het accent op de gitaar en stem. Laten die laatste twee nu verzorgd worden door Olivia B. Merilathi, een magere Finse met de stem van Kate Bush en de rock-attitude van Jack White. In haar huppeljurk wond ze mij gemakkelijk om haar iele vingertjes. Samen met de Fransman Dan Levy vormt zij The Dø. Ook Dan, op bas en toetsen, had zin in een feestje. Hij zweette als een otter, schopte tegen percussie-paaltjes en trok grimassen alsof hij spontaan persweëen kreeg. Die twee samen, aangevuld met een drummer, bezorgden mij een geslaagde avond. Want de rest van de acts die ik zag (Alela Diane, Jana Hunter, Guillemots) hielden mij nog geen vijftien minuten vast met hun optredens.

MySpace The Dø

Website Motel Mozaïque

Enjoy Tom Hanson: Everything Takes Forever

Er zijn van die artiesten die al jaren meegaan, die wonderschone muziek maken en waar nog nooit iemand van gehoord heeft. Gelukkig is er het internet, vandaag de dag hét perfecte middel om muziek ter beschikking te stellen. Via MySpace-pagina's of via eigen artiestensites. En er zijn natuurlijk offline bladen als Heaven Magazine of online winkels als CDBaby om je te wijzen op die onbekende wereld.

Zo werd ik onlangs geattendeerd op Tom Hanson, een Amerikaanse singer/songwriter die zijn laatste album Everything Takes Forever gratis ter beschikking stelt op zijn website. De albumtitel suggereert haastige muziek, maar het tegendeel is het geval. Het is een hele dromerige plaat, sfeervol en behoorlijk donker. De stem van Tom brengt een warme gloed de huiskamer binnen en zijn gitaarspel is helder en verfijnd. Gewoon een schitterend album met hoogtepunten als You Are Why, Fade Me en The Back Door. Mijn advies: downloaden, op je gemak beluisteren en vervolgens aanschaffen via CDBaby. Overigens stelt men op CDBaby over Tom Hanson: "recommended if you like Nick Drake, Elliott Smith and Iron & Wine.

Tom Hanson via CDBaby

MySpace Tom Hanson

The Music In My Head 2008

Eén van de leukere festivals die ik vorig jaar bezocht was het Haagse The Music In My Head (TMIMH). Veel goede (internationale) rockbands, enkele singer/songwriters en vooral een goede sfeer in het Paard van Troje.
Het voorlopige programma voor TMIMH 2008 (13 en 14 juni) is deze week bekend gemaakt. Helaas is tegelijkertijd aangekondigd dat dit de laatste editie zal zijn; het is financieel voor de organisatie niet meer mogelijk om, zonder subsidie, zo'n festival ieder jaar weer te houden. Doodzonde en een extra reden om dit jaar dus nog te gaan, zodat je later aan je kleinkinderen kunnen vertellen dat jij er ook bij was toen in 2008 in Den Haag.

Het lijkt weer een fijne mix van enkele hippe acts gecombineerd met enkele gearriveerde acts. Zo krijg je precies voorgeschoteld wat de liberalen in dit land al jaren verlangen: meer "blauw op straat". Want met de Tokyo Police Club én Joan As A Police Woman op één avond (de 14e) is deze professie sterk vertegenwoordigd.

Acts die al langer bezig zijn (maar daarom niet minder interessant) en tijdens TMIMH zullen optreden: Sineád O'Connor (solo), ex-Pavement voorman Stephen Malkmus met zijn begeleidingsband The Jicks, het Britse Supergrass die deze week hun zesde album Diamond Hoo Ha uitbrachten en het Duitse The Notwist. En er zullen nog meer acts bijkomen.

Zie hier het verslag dat ik vorig jaar met 8Weekly-collega Robin Haan maakte.

Website Paard van Troje

Foto Just Jack - TMIMH 2007 door Hugo van der Flier

Binnenach 2008, singer/songwriter paradijs

Zet maar alvast in de agenda: op 29 april a.s. kun je tijdens de Haagse Binnenach weer genieten van een onvervalste portie goede muziek. Voor de zesde keer belooft de Binnenach een (h)eerlijk, relaxed avondje uit te worden. Onder het dak van het hofstedelijke Theater aan het Spui kun je genieten van een ruime keus aan internationale singer/songwriters en bands die een (semi)akoestische set geven.

Dit jaar onder meer The Posies (akoestisch), Dirtmusic, Hayward Williams, Fixkes (B), country-noir koning Johnny Dowd, het Haagse John Dear Mowing Club (ex-Smutfish), Andre Manuel & De Ketterse Fanfare en Grote Prijs-winnares Leine. Voor maar 17,50 euro ben je er ook bij.

Lees hier het Chenque verslag van de editie van 2007 om alvast in de stemming te komen. De foto van het schitterende live concert van Thomas Dybdahl is van vorig jaar.

Website Binnenach 2008

Foto Thomas Dybdahl, Binnenach 2007 door Hugo van der Flier

Interview with Philip Price (The Winterpills)

Zoals ik al eerder op mijn blog had gemeld is de plaat 13 Songs For Right Now van Philip Price één van mijn favoriete platen aller tijden in het singer/songwriters-genre. Philip was zo vriendelijk om medewerking te verlenen aan een interview over de totstandkoming van deze plaat (uit 2002), het werk met zijn huidige band The Winterpills en ex-band The Maggies en de toekomstplannen. Zie hier het resultaat van dit openhartig interview:

I love your lyrics a lot (and your music of course). Phrases like "talking to you is like ringing a bell" or "you hate your teeth but you like to smoke" make me laugh instantly. What do you consider yourself the Philip Price-style of writing lyrics?

I seem to have evolved a style of writing out of necessity because I cannot write the way my heroes write. Not to be too self-deprecating but songwriting to me seems a series of compromises between what I hear in my head and envision lyrically and how it arrives on the page. I haven't been able to make peace with it but feel it is good enough. All that aside, I suppose my writing begins confessional and ends up adhering to its own internal poetic logic, not all of it too pretty. In other words the confession gets written away.

I tend to get very inspired by other's writings and lyrics and want to emulate in some way but never really know how. Sometimes I just try to write a song as if by someone else. What I end up with becomes mine.

What are your favourite subjects to write about and why?

When I began writing, I only wanted to create dissonance with my words. Later, I began a form of somewhat clinical explorations of failed relationships and dissolution. Eventually I allowed a romanticism to slip in and found this was the most true way for me to write. So, internal conflicts and strifes, hopefully made universal. Narrators come and go, evaporate and re-appear like old friends.

On your MySpace page you highlight the quote "I don't want no more cold nickels", which seems to be related to your song Cold Nickels. Have you been dispappointed so many times?

No more than my share. But that song did come out of the experience of my father's death, along with many others from that period. That song is too complex even for me to figure out. It came out of the experience of watching him go through chemotherapy, which seemed to me like injecting cold poisonous metals into your body and how I could not bear to have him tell me any kind of goodbye.

You write on the cd `No musical instrument of any kind were used on this album`. A funny way of stating that you use only a guitar to play your songs. Ever thought of adding different instruments?

There's lots of instruments on the album. I put that there in order to be contrary. Not very funny, I admit.

You played in The Maggies and nowadays are part of The Winterpills. Isn´t it difficult to play in a band when you are also a solo performer? What do you prefer to do?

I completely prefer a band. In fact, I don't really do any solo performances these days. Winterpills is my full-time musical vehicle. Having a band is hard on logistical levels (touring, money, etc), but I always hear so many parts for my songs that whenever I do play solo, it seems far too undeveloped and anemic-sounding.

What are your thoughts about today´s music industry, I mean you are still an unsigned artist or not? And are you able to make a living out of your activities as an artist?

Winterpills are signed to a small label called Signature Sounds, which partners with Soft Alarm. It's a real label, not just a logo, and without them it would be very hard. I think labels still have great validity, but really only as independents - like your favorite tiny bookstore with a bookseller who loves books and knows them and can help you find your way through them. I have many views on the state of the industry but they are very boring.

I still have not found a way to make a living from music, though. For many years I was raising a family and could not tour extensively. Now I am on my own and touring much more than I ever did, and I'm very grateful for the opportunity, or having stuck to my guns long enough to see it come to this. There is no question that Winterpills has been the most successful, artistically and financially, than any other project I have been involved in. Which is not to say we make any money. Enough to keep the boat afloat, shall we say.

As far as I know you never toured in Europe? Any plans to show your face over here one day?

Yes. That's all I can say right now. We have signed with a UK publishing company that plans to bring us over sometime in 2008.

Is 2008 the year where we can expect the new Philip Price solo album, because it´s been a while ago?

No solo albums in the works. A new Winterpills album comes out in July. All my energies have been going towards that. Perhaps next year there will be some leftover songs for a solo album. There are enough songs for several solo albums, but its a matter of devoting the time and energy to doing it properly, which would mean taking a break from Winterpills, which I cannot do at this point.

Thanks for your answers and hopefully this free publicity will bring you some more sales over here, because to me it´s a mystery why your music never has been picked up by many more music lovers.

Thanks Chenque, maybe we'll sell a couple. Everything is very mysterious.

****************************************************************************
Let's do that! Werk van Philip Price is heel eenvoudig verkrijgbaar via de prima internetwinkel CdBaby. Let op er zijn wel twee Philip Price's te vinden op deze site, je moet deze hebben. Hier is overigens ook alles van zijn vorige band The Maggies te koop voor een schijntje. Hugo Vogel van altcountry.nl tipte mij Robot Stories van The Maggies, die ik nu in bestelling heb bij CdBaby.

MySpace Philip Price

Website The Winterpills

Foto Winterpills by Ana Price-Eckles

Joe Henry, onbezorgd en gelukkig

Er pronkt in het lijstje met de cd's die ik de laatste tijd bovengemiddeld vaak draai wederom een gouden tip van muziekmaat Joost Festen: Civilians van de Amerikaan Joe Henry.

En ja, toegegeven, ook Chenque zit er soms compleet naast bij gesprekken met muziekfanaten, door een absoluut ter zake doende artiest als Joe Henry helemaal niet te kennen. Want eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van de man gehoord. Dit terwijl de man al vanaf 1986 actief is in de scène en tien soloplaten op zijn c.v. heeft staan. Een man die op Last FM ook nog eens wordt ingedeeld bij "similar artists" als Josh Ritter, John Hiatt, Ricky Lee Jones en Ry Cooder moet wel van enige betekenis zijn.

Civilians (2007) is als een weldadig, comfortabel bad. De songs zijn relaxed en in balans, voorzien van een rijk geluid zonder daarbij overdreven melodramatisch te worden. De stem van Joe is licht rauw, maar nergens druk, altijd plezierig voortkabbelend. Joe Henry is een positief denker of zoals hij het zelf zegt in zijn introductie tot de plaat: "I'm well aware that people tend not to prefer happiness as a posture when it comes to their singer/songwriters, but I've elected to be unconcerned". Wat niet wil zeggen dat de plaat sprankelt en huppelt, nee, Civilians is een "werkplaat". Je moet er voor gaan zitten en je laten meevoeren door de meeslepende verhalen van Joe Henry. Maar Civilians is overduidelijk het werk van een man die goed in zijn vel zit ("I've never been happier, in my life or in my work") en lekker vanuit zijn eigen oude huis in de buitenwijken van Los Angeles heeft kunnen broeden op dit project.

Medeverantwoordelijk voor het al eerder genoemde weldadige gevoel van Civilians is het ingetogen gitaarspel van Bill Frisell (zie hier een item over deze man op mijn blog). Ook bijzonder is de medewerking van levende legende Van Dyke Parks, terwijl een andere grootvader uit het singer/songwritergenre, Loudon Wainwright III, de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt.

MySpace Joe Henry

Joe Henry over zijn nieuwe album:

In A Cabin With..... Arthur Adam

Wat biedt het internet tóch veel mogelijkheden voor muzikanten om hun ding te doen en ruchtbaarheid te geven aan hun vaak ondergewaardeerde kunsten.

Neem het unieke project In A Cabin With van de Nederlander Maarten Besseling. Hij nodigt één of twee artiesten uit om in een hutje op de hei, ergens in Europa, liedjes te schrijven en deze ter plekke op te nemen. Diezelfde liedjes worden later in The Green Motel studio in Nederland door zijn hand bewerkt en van de opnames verschijnt een cd. Het artwork wordt daarbij gemaakt door een designer en fotograaf (als onderdeel van het vrijwilligersproject).

Op zich al bijzonder genoeg dit project, máár de complete albums zijn vervolgens ook nog eens kosteloos als mp3's te downloaden. En dit loont zeer de moeite waard, want het album dat ik van de mij onbekende Arthur Adams heb "neergehaald" is van een uiterst hoog niveau en kan zich meten met het werk van menig bekende singer/songwriter (denk aan een mix van Adem & Damien Rice). Dit alles opgenomen in een stuga in Zweden en dankzij het internet voor iedereen ter beschikking. Grijp deze kans en steun dit initiatief.

Album Arthur Adam (gratis download)

Website In A Cabin With

MySpace Arthur Adam

PS Op 22 maart a.s. in de Ekko-Utrecht een In A Cabin With-feestje, met optredens van o.a. Arthur Adam, Neonbelle en Chop Wood. Bij de ingang ontvang je een gratis cd.

Nieuwe album Ane Brun nu exclusief op MySpace

Toeval bestaat niet wordt gezegd, maar net op het moment dat ik een item wil wijden aan de Noorse muze Ane Brun en dus wat onderzoek doe naar haar activiteiten, lees ik op haar website dat vandaag de exclusieve premiere te horen is van haar nieuw album Changing Of The Seasons op haar eigen MySpace-account. Changing Of The Seasons is haar vierde plaat en het eerste studio-album dat verschijnt na het meesterwerk A Temporary Dive uit 2004.

Zo op het eerste gehoor klinken de nummers vertrouwt, dat wil zeggen heerlijk dromerig als een mooie Scandinavische zomeravond. Ane lardeert de gitaarliedjes met haar aparte, krakerige stem. Toch schrok ik wel even bij het horen van The Treehouse Song, de tweede single van het nieuwe album, omdat ik daar toch echt het idee had naar een Dolly Parton nummer te luisteren..........

Binnenkort volgt een tournee van Ane Brun door Europa, waarbij ze ook de Benelux aandoet. Haar vorige concerten waren in het verleden altijd meer dan de moeite waard, dus gaat dat live zien.

15 april 2008 - Botanique/Witloofbar - Brussel
16 april 2008 - Mezz - Breda
17 april 2008 - Paradiso - Amsterdam
18 april 2008 - Lantaarn/Venster - Rotterdam

En dan maar meteen even de video van mijn favoriete liedje van A Temporay Dive, Song No. 6, een duet met Ron Sexsmith:

Tommy Emmanuel live @ Vredenburg

De Australische meestergitarist Tommy Emmanuel was weer even in Nederland om zijn groep trouwe Nederlandse fans (een steeds groter wordende groep) te tracteren op een onvervalst avondje topamusement. Gisteravond speelde hij ruim twee uur lang de sterren van de hemel in de Leidsche Rijn-locatie van de Utrechtse concertzaal Vredenburg.

Als akoestische gitarist wordt Tommy Emmanuel overal ter wereld geroemd om zijn uitzonderlijke "fingerpicking style". Hierbij legt hij met de duim een basisritme neer door het spelen van de bassen van de akkoorden. De hogere snaren van de gitaar benut hij ten volle om melodielijnen te kunnen spelen en hij wisselt deze stijl ook nog af met veelvuldig gebruik van slaggitaar. Omdat hij zijn gitaar ook nog gebruikt als slagwerk is het resultaat een soort onwaarschijnlijke éénmansband.

Gisteravond had de rasperformer Tommy Emmanuel de smaak te pakken. Hij speelde vol overgave zijn eigen composities, van ruig (Classical Gas) tot subtiel (Those Who Wait) en voegde daar allerhande extra entertainment aan toe. Zo was zijn "gitaarverhaal" over de aboriginals opmerkelijk. Hij toverde hierbij allerlei bezwerende geluiden uit zijn gitaar, klankkast en versterker zonder ook maar één noot te spelen. Het bewijs dat deze man naast meestergitarist ook nog eens zeer creatief met zijn gitaar omgaat, want zoiets had ik nog nooit gezien. Ook zijn liefde voor The Beatles kwam ruimschoots aan bod met een eerbetoon aan George Harrison in de vorm van een onwaarschijnlijke medley en een bijzondere uitvoering van Michelle. Wanneer je Tommy Emmanuel in zijn eentje de hele ritmesectie, slaggitaar en melodie van Day Tripper hoort spelen weet je dat je te maken hebt met een bijzonder fenomeen.

Bijzondere vermelding verdient ook de 18-jarige Kieran Murphy, die het voorprogramma mocht verzorgen. De ietwat verlegen lange Australiër liet horen dat hij het in zich heeft een waardige opvolger van Tommy Emmanuel te worden, vandaar dat de laatste het als een soort trotse vaderfiguur voor dit talent opneemt. Kieran Murphy heeft net een plaat uit met eigen composities, waarvan hij vier nummers speelde gisteren. Het devies: houd ook deze jongeman in de gaten!

Website Tommy Emmanuel

YouTube-video van Tommy Emmanuel die Classical Gas de ruimte in spat:



Website Kieran Murphy

Thomas Boissy, een Franse ster in wording

Al vaker heb ik stukjes geschreven over de nieuwe artiesten die boven komen drijven via Sellaband. In het begin was ik nogal fanatiek aan het investeren in diverse artiesten (o.a. Julia Marcell, Lily Vazquez en Mandyleigh), de laatste maanden doe ik het wat rustiger aan.

Toch komt er zo af en toe weer een ongekend talent bovendrijven waarvan je instinctief weet: ja, dit heeft potentie. Thomas Boissy, een Fransman uit Parijs, is volgens mij zo´n man waar de wereld nog van gaat horen. Hij is afkomstig uit de Parijse musicalwereld (o.a. van optredens in de beroemde Folies Bergère) en trad vaak op voor de Franse tv. Zijn charme, zijn sterke persoonlijkheid en zijn zuivere stemgeluid, maken hem tot een bijzondere verschijning.

Echt talent valt direct op, ook op Sellaband waar de concurrentie hevig is. Met zijn Franstalige popliedjes had Thomas Boissy dan ook in no time de 50.000 $ binnengehaald, het bedrag dat nodig is voor het opnemen van een professioneel album.

Luister naar enkele van zijn sterke eigen composities op zijn Sellaband profiel.

MySpace Thomas Boissy