Binnenach 2008, singer/songwriter paradijs

Zet maar alvast in de agenda: op 29 april a.s. kun je tijdens de Haagse Binnenach weer genieten van een onvervalste portie goede muziek. Voor de zesde keer belooft de Binnenach een (h)eerlijk, relaxed avondje uit te worden. Onder het dak van het hofstedelijke Theater aan het Spui kun je genieten van een ruime keus aan internationale singer/songwriters en bands die een (semi)akoestische set geven.

Dit jaar onder meer The Posies (akoestisch), Dirtmusic, Hayward Williams, Fixkes (B), country-noir koning Johnny Dowd, het Haagse John Dear Mowing Club (ex-Smutfish), Andre Manuel & De Ketterse Fanfare en Grote Prijs-winnares Leine. Voor maar 17,50 euro ben je er ook bij.

Lees hier het Chenque verslag van de editie van 2007 om alvast in de stemming te komen. De foto van het schitterende live concert van Thomas Dybdahl is van vorig jaar.

Website Binnenach 2008

Foto Thomas Dybdahl, Binnenach 2007 door Hugo van der Flier

Fataal liefdesverhaal van The Decemberists

In de categorie fatale liefdesverhalen een wonderlijk mooi popliedje, We Both Go Down Together van The Decemberists. Deze uitstekende Amerikaanse band rond de intellectuele zanger Colin Meloy staat bekend om het gebruik van "storytelling" in hun liedjes. We Both Go Down Together wordt gedragen door akoestische gitaren en violen en klinkt ronduit bombastisch. Het nummer is afkomstig van het album Picaresque uit 2005, duurt maar drie minuten en toch gebeurt er veel in dit korte, bizarre verhaal met een schitterende tekst:

Here on these cliffs of Dover
So high you can't see over
And while your head is spinning
Hold tight, it's just beginning

You come from parents wanton
A childhood rough and rotten
I come from wealth and beauty
Untouched by work or duty

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
We both go down together

I found you, a tattooed tramp
A dirty daugher from the labour cans
I laid you down on the grass of a clearing
You wept but your soul was willing

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
We both go down together

And my parents will never consent to this love
But I hold your hand

Meet me on my vast veranda
My sweet, untouched Miranda
And while the seagulls are crying
We fall but our souls are flying

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
And oh, my love, oh my love
And oh, my love, my love
We both go down together

Ja, je zal jezelf maar op deze wijze van de "cliffs of Dover" storten terwijl je ziel samen met de zeemeeuwen rond blijft vliegen. Een prachtige tekst voor een fatale liefde.

Meer over The Decemberists op hun MySpace pagina waar het nummer ook te beluisteren valt.

Helaas heb ik geen goede video van We Both Go Down Together kunnen vinden. Representatief voor The Decemberists qua muziek en sfeer is bijvoorbeeld wel de video van het nummer Los Angeles I'm Yours (2003):

Interview met Thomas Denver Jonsson

Eén van mijn favoriete Zweden in de rubriek "Zweedse Surprises" op Chenque Around The Globe is singer/songwriter Thomas Denver Jonsson. Toen ik recent over hem schreef viel mijn oog op zijn nieuwe plaat die op 10 maart uitkomt in de Benelux. De titel van zijn vijfde soloplaat The Lake Acts Like An Ocean klinkt poetisch maar ook onheilspellend. Een goede beschrijving van de muziek van deze sympathieke Zweed.

Voorafgaand aan de release van deze nieuwe plaat stelde ik Thomas enkele vragen over zijn album en zijn visie op het muzikale landschap waarbinnen hij opereert:

What is the main difference between your new album The Lake Acts Like An Ocean and your last album Barely Touching It?

I've tried to leave the classic alt.country a bit to do more indie-influenced folk music. In general, to do something more contemporary. Something a little bit narrower, but hopefully making me find my place in the scene better. I don't really plan how I will evolve, I just tend to get tired of what I do at the moment and then I aim for something slightly different. I usually like my newest material the best. I think that's a quite natural feeling.

The title of your new album sounds very poetic to me. Is there a specific message in it, like with the whole global warming thing or is there purely a romantic/poetic meaning?

My meaning with the title was not the global warning unfortunately. I wish it was, that would've been much better.

Which things inspire you to write new songs?

A lot of things really, but more often movies and novels than music. If I would mention a few musical heroes though I must say John Fahey, M. Ward, Fennesz and Keith Kennif.

Do you ever consider using different instruments to your sound like the banjo, mandolin or f.e. "world music" instruments like sitar, kora or duduk?

I was very amused to have my cousin playing the tuba on two songs on the new album. I like to add new sounds to the music and I like acoustic instruments. We'll see about that duduk!

I've already enjoyed the opening song of your new album, The Border, which can be downloaded as an mp3 on your MySpace-page. It sounds fantastic, what is it about?

Thanks! I don't really think that my own meaning with the songs are important for the one who listens. One thing though that I wanted to influence the songs on the album were those moments when your mind gets you such strong feelings that it almost makes you vertiginous. How that can fright you, calm you or make you feel more vivid.

You have your own record label, Going Places, which releases 7" on vinyl. What are your criteria for selecting an artist?

It's a very small project I co-run with my girlfriend. (www.goingplacesrecords.com - www.myspace.com/goingplaces7quot).
We released the first 7" in 2006, a split between the Swedish pop/folk/electronica-girl Bobby Baby and Daniel Smith, Washington state's best indie/folk-guy. We have plans to put out the next one this year. It's our way to support things we like, but also a way to try to catch future big artists when they still are small. Our criteria? We must both like it very much and find it OK to lose more of our money on it.

Sweden has a rock tradition (at least of here in The Netherlands, with The Hives, Mando Diao, Ceasar's Palace, Hellacopters), but not a lot of singer/songwriters are known. How do you see your future in Sweden, is there a lively musical scene for your kind of music?

Of course we have José Gonzalez, who is fantastic and huge. We have some strong underground artists - Bally, Björn Kleinhenz, Dear Euphoria (even if she would hate me for labelling her as a singer/songwriter) for an example - but the media here can be quite uninterested in our own artists. Which in way forced me to seek myself abroad for shows.

Will there then be another Thomas Denver Jonsson tour in the Benelux following your album? And if so, when?

Yes definitely. I'm currently in touch with a booker and I'd love to come back later this year for my fifth tour in your country.

Op de MySpace-pagina van Thomas Denver Jonsson kun je gratis twee mp3's downloaden van zijn nieuwe plaat en ook meerdere songs beluisteren in de speler.

Website GoingPlaces Records

Foto Thomas: Jerry Boman

Martin Sexton's Seeds is onbekend meesterwerk

Het beste muziekblad van Nederland, Heaven Popmagazine, heeft me al vaak op het juiste spoor gezet qua ontdekken van nieuwe artiesten. In de eerste uitgave van de Heaven in 2008 maakt recensent Pieter Wijnstekers zich druk over het feit dat iemand als Martin Sexton , een man die zoveel talent heeft, niet verder komt dan een cultpubliek. De nieuwste plaat van Martin Sexton, Seeds, krijgt een zeer hoge score (4,5 uit 5) van de recensent. Zo'n score staat en nodigt uit om op verkenning uit te gaan.

Martin Sexton's Seeds heb ik inmiddels al enkele weken in huis en alhoewel ik al eerder knap werk van deze singer/songwriter had gehoord moet ik mij inhouden om mijn enthousiasme over deze plaat niet wéér te laten leiden tot een wilde bestelling van vele exemplaren, die ik vervolgens klakkeloos en belangeloos naar al mijn muziekvrieden ga sturen om ze te overtuigen van wat voor moois ze nu weer hebben gemist. Want dít is zo'n plaat die je aan iedereen wil laten horen, een wereldplaat.


Op Seeds laat de Amerikaan Martin Sexton weer horen een breed spectrum aan muziekstijlen te beheersen. Hij deinst niet terug voor de inzet van funk, folk, blues en gospel op deze zesde (!) soloplaat. Zijn licht rauwe, soulvolle stem met flink bereik past perfect bij razendknappe liedjes. Volgens de All Music Guide (www.allmusic.com) verenigt Sexton's stem "the best qualities of singers like Van Morrison, Al Green, Aaron Neville, and Otis Redding". En daar is geen woord van gelogen!

De mooiste songs van het album vind ik persoonlijk de gospelactige liedjes zoals There Go I en Wild Angels. Maar op een echte klasseplaat ben je telkens op zoek naar een favoriet en je keuze kan bij elke draaibeurt veranderen. Seeds is zo'n plaat die na twintig luisterbeurten nog blijft verrassen. Kopen die handel!

Veel songs van Martin Sexton en enkele songs van Seeds zijn te horen op zijn MySpace page

De video van "The Making of Happy", over openingsnummer Happy van zijn album Seeds:

Ode aan de banjo (3)

In het kader van de reeks "Jo met de banjo en Lien met de mandolien" weer een serieuze ode aan dit bijzondere instrument.

De banjo speelt op het bijzondere en mysterieuze album van Robert Plant & Alison Krauss, Raising Sand uit 2007, een sfeerbepalende rol. In de al eerder besproken Townes Van Zandt-cover van Nothin' is de banjo nog op de achtergrond aanwezig en in het ietwat Keltisch aandoende Your Long Journey mag Riley Baugus een voorzichtige solo met het snaarinstrument doen.

Marc Ribot
Maar het sterkste voorbeeld van het fraai inzetten van de banjo op Raising Sand is het nummer Sister Rosetta Goes Before Us, een cover van een Sam Phillips-nummer. Bespeler is de beroemde multi-genre gitarist Marc Ribot, een man die trouwens ook samen met T Bone Burnett de vele boeiende gitaarpartijen op Raising Sand verzorgd. Ribot, een veelvuldig gevraagde studiomuzikant en bekend van samenwerking met de halve wereld (o.a. Tom Waits, David Sylvian en Wilson Pickett), begeleidt de Sam Phillips-cover met een subtiel laagje banjo. Verderop in de song speelt hij een geraffineerde solo die samen met de loepzuivere stem van Alison Krauss en het geneurie van Plant voldoende zijn om het nummer boven vele andere prachtige songs op de plaat te laten uitstijgen.

Luister naar enkele songs van Raising Sand op de MySpace pagina van Plant en Krauss

Een fraai staaltje gitaarwerk (helaas geen banjo) van Marc Ribot is te zien op deze live-video:



Myspace Marc Ribot's Ceramic Dog

Inspirator Van Zandt

Soms word je weer eens met je neus op de feiten van de rijke singer/songwriter-geschiedenis gedrukt. Wanneer je eigenlijk moet erkennen weinig te weten van een man die vele andere beroemde artiesten blijkt te hebben geïnspireerd. Townes Van Zandt was zo'n man.

Man, that's nothin'

De in 1997 overleden Townes Van Zandt werd in 1994 in Texas geboren en groeide in de jaren zestig uit tot een grote folkvertolker. Zijn manische depressiviteit en zijn alcoholverslaving maakten Townes Van Zandt tot een dolende ziel, die zich nergens echt thuis voelde.
Hij leefde dan ook een kluizenaarsbestaan, af en toe optredend in kleine clubs. In de jaren negentig deed hij voor het eerst enkele televisieoptredens, maar bij het grote publiek is hij nooit bekend geworden.

Je hoeft geen kenner te zijn om zijn ruige achtergrond en de eenzaamheid te horen in zijn songs. Zo viel het mij direct op in de tekst van het nu door Robert Plant en Alison Krauss schitterend uitgevoerde nummer Nothin', een nummer van Townes Van Zandt uit 1970. De desolaatheid, de leegte, het "niets", de verslaving, het zit er allemaal in en het stemt niet vrolijk, maar het is wel intens:

Hey mama, when you leave
Don't leave a thing behind
I don't want nothin'
I can't use nothin'

Take care into the hall
And if you see my friends
Tell them I'm fine
Not using nothin'

Almost burned out my eyes
Threw my ears down to the floor
I didn't see nothin'
I didn't hear nothin'

I stood there like a block of stone
Knowin' all I had to know
And nothin' more
Man, that's nothin'

Dat Townes Van Zandt een gerespecteerde collega was van vele artiesten blijkt wel uit het feit dat velen zijn nummers vandaag de dag nog afstoffen en weer opnieuw uitbrengen. Steve Earle, toch ook geen onbekende beweerde ooit over Van Zandt: "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that". Waarop Van Zandt, toen nog in leven, reageerde met de gevatte opmerking: "I've met Bob Dylan and his bodyguards, and I don't think Steve (Earle) could get anywhere near his coffee table".

Zijn bekendste nummer Pancho & Lefty is uitgevoerd door o.a. Bob Dylan, Willie Nelson en Emmylou Harris. Hier een video van Townes Van Zandt zelf die het nummer ten gehore brengt:



Website TVZ, in beheer bij de familie van Townes, die zich actief inzet om zijn werk onder de aandacht te blijven houden. Zo verschijnt er deze week een re-release van de plaat Rear View Mirror, live opgenomen in 1979 in Oklahoma. Op de site is ook exclusief de DVD te koop van een compleet live optreden in de Amsterdamse Melkweg uit 1991.

Nog meer moois uit 2007 (8)

Willy Vlautin, het geniale brein achter de Amerikaanse band Richmond Fontaine, weet van die innemende verhalen te schrijven dat je je vanzelf betrokken gaat voelen bij het "lijdend voorwerp". Hij vertaalt die teksten rechtstreeks naar literatuur (dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling van Motelleven), maar ook naar scherpe, rauwe liedjes. Zoals op de dit jaar uitgekomen plaat Thirteen Cities van Richmond Fontaine, een echte aanrader voor de liefhebbers van americana in de stijl van Wilco, Calexico en ook Ryan Adams.

Alleen de songtitels lezen al als een jongensboek. Wat te denken van $87 and a Guilty Conscience That Gets Worse the Longer I Go of I Fell into Painting Houses in Phoenix, Arizona. Je weet direct dat deze songs niet verhalen over "fake plastic happiness". Eén van de mooiste songs is:

Four Walls - Richmond Fontaine

Het is een broeierige song die eindigt in een plezierige climax. De band beheerst het trucje van ingetogen en tegelijkertijd intens spelen, óók live. Zo was ik in februari dit jaar, tegelijkertijd met een maansverduistering, getuige van één van de mooiste concerten van het jaar, dat van Richmond Fontaine in Willem II in Den Bosch.

MySpace Richmond Fontaine

Website Richmond Fontaine

Nog meer moois uit 2007 (7)

De Amerikaanse zonderling en singer/songwriter Jim White heeft dit jaar een heel boeiend stuk werk geleverd met Transnormal Skiperoo. Hij neemt je op deze vierde solo-cd opnieuw mee naar zijn mysterieuze wereld van godvrezende verstotelingen en andere randfiguren.

Tóch is het dit keer een positieve plaat, zoals White zelf ook aangeeft: "Transnormal Skiperoo is a name I invented to describe a strange new feeling I've been experiencing after years of feeling lost, alone and cursed." Eén van de mooiste nummers van de plaat vind ik:

Counting Numbers In The Air - Jim White

Een origineel, bijna hypnotizerend deuntje dat dagenlang in je hoofd blijft hangen. Ook Diamonds To Coal is zo'n prachtig nummer, waarbij hij schoon schip maakt en slechte gewoontes achter zich lijkt te hebben gelaten: "but I'm done, turning diamonds to coal".

Recensie Chenque van "Transnormal Skiperoo"
Website Jim White

Nog meer moois uit 2007 (4)

Yes, geef mij die spannende gitaarsolo's van Nels Cline maar! Deze van oorsprong jazzgitarist is tegenwoordig voltijdslid van de Amerikaanse band Wilco en op hun laatste cd Sky Blue Sky zijn het vooral de originele solo's van Cline die de plaat ruim boven het gemiddelde uittillen van de standaard alternatieve countryplaat.

Eén van de mooiste songs van het jaar is dan ook:

Side With The Seeds van Wilco

Gedragen door de getormenteerde stem van Jeff Tweedy is deze song een explosie van ingehouden gitaarwoede. Het schuurt, het rockt, het is intens. Een typsiche song voor een flink potje luchtgitaar rammelen.

Nels Cline speelde voor hij bij Wilco belandde al met een zeer divers gezelschap artiesten variërend van jazz bassist Charlie Haden tot gitaarterroristen als Thurston Moore (Sonic Youth)en Mike Watts.

Website Nels Cline
Website Wilco
Chenque's recensie Sky Blue Sky - Wilco

Nog meer moois uit 2007 (1)

De komende dagen nog meer mooie liedjes die eigenlijk ook in de top 5 van 2007 thuishoren. Het lijstje van gisteren is tot stand gekomen omdat 3voor12 hier een voorselectie heeft gemaakt, waaruit ik 5 liedjes heb gekozen. Maar nu ruimte voor enkele van mijn eigen favoriete songs dit jaar.

Robert Plant & Alisson Krauss - Rich Woman

Wie had het voor mogelijk gehouden dat een wilde rocker zo'n prachtige plaat kon maken samen met een brave bluegrass zangeres? Toch is Raising Sand, het album waar Rich Woman van afkomstig is, een klassieker in spe. Zanger en zangeres versterken elkaar voortdurend op deze door T-Bone Burnett geproduceerde cd. Rich Woman is een mysterieuze uptempo track, vol onderhuidse spanning. Het klinkt lekker groezelig, als een track uit de donkere crisisjaren van de vorige eeuw.

Oók erg mooi op dit album is het door Alisson Krauss gezongen Sister Rosetta Goes Before Us (naar het origineel van Sam Phillips). Om eerlijk te zijn moet de gehele plaat gewoon in de rechterkolom van deze blog bij de top 5 platen van 2007; het is dat de plaat nog even moet rijpen alvorens hierin terecht te komen.