A trip to memory lane: Death to The Pixies

Het gebeurt me niet zo vaak, dat ik helemaal word gegrepen door een bandje dat al lang geleden ter ziele is gegaan. Maar ik heb plotseling een zwak voor The Pixies. Toen de band nog actief was liep ik niet zo warm voor de band rond zanger/gitarist Frank Black en bassiste Kim Deal. Okay, ik heb ze wel eens live mogen aanschouwen in Vredenburg en vond het wel een aardige band. En nu, anno 2008, ineens heb ik de kolder en ben ik in de ban van die ene verzamelaar met hun beste werk: Death To The Pixies uit 1997. De moddervette basloopjes, de krijsende uithalen van Mr. Black, de riffs, samenzang, de hese stem van Sra. Deal, de rare teksten, de songtitels (Debaser, Caribou, Monkey Gone To Heaven), de ongecontroleerde controle in de songs.... ik weet niet wat me plotseling bezielt, het is gewoon fijn om onder te dompelen in zo'n bad met jaren negentig nostalgie. Dat de band in 2004 weer bij elkaar is gekomen voor een onvermijdelijke reunie-tour vergeet ik daarbij gemakshalve, voor mij hield de band op te bestaan in 1993 en zijn The Pixies "volmaakt verleden tijd".

Hier een live opname uit 1988 van Gigantic:

Free Life: Dan Wilson @ his best

Op American Recordings, het label van producer Rick Rubin, zijn al veel goede en bijzondere platen verschenen. Denk aan het werk van The Black Crowes en System Of A Down, maar ook de laatste wapenfeiten van wijlen Johnny Cash. Het lijkt wel of Rubin een neus heeft voor authenticiteit en bovenal kwaliteit. Want de plaat Free Life van singer/songwriter Dan Wilson, die zojuist is verschenen op zijn label, raakt dichtbij iets wat de pophemel moet zijn. Dertien kristalheldere popliedjes, geschreven door de Amerikaan Dan Wilson die hiermee zijn eerste soloplaat aan ons blootstelt. Je kent Dan misschien nog als voorman van de redelijk succesvolle band Semisonic en in een nog verder verleden van Trip Shakespeare. En dat de man liedjes kan schrijven weten The Dixie Chicks ook al langer, want het nummer Not Ready To Make Nice wat hij voor hun schreef leverde hun in 2007 een Grammy op voor "Song Of The Year".

Anyway, Free Life van Dan Wilson barst uit elkaar van de prachtsongs en dat moet ik gewoon even gedeeld worden met de wereld. Dan's stem is helder en soms ietwat lijzig, zijn songs zijn puur en gevarieerd. Nergens vliegt Free Life uit de bocht, het blijft uiterst beheerst met een strakke begeleidingsband, waarbij veelvuldig gebruik van strijkorkesten de songs op een nog hoger plan tillen. Soms schuurt Dan tegen het ruige aan (de gitaarsolo op Cry bijvoorbeeld) om dan vervolgens weer terug te keren naar de basis. Razend knap, om een album te maken dat ongeforceerd over komt, terwijl de liedjes toch in een strak keurslijf zitten. Wat overblijft is Dan's hamvraag: "What your gonna spend your free life on?"

Website Dan Wilson (waarop je alle songs kunt beluisteren)

Video van en door Dan Wilson over het opnameproces van zijn album Free Life

Interview with Philip Price (The Winterpills)

Zoals ik al eerder op mijn blog had gemeld is de plaat 13 Songs For Right Now van Philip Price één van mijn favoriete platen aller tijden in het singer/songwriters-genre. Philip was zo vriendelijk om medewerking te verlenen aan een interview over de totstandkoming van deze plaat (uit 2002), het werk met zijn huidige band The Winterpills en ex-band The Maggies en de toekomstplannen. Zie hier het resultaat van dit openhartig interview:

I love your lyrics a lot (and your music of course). Phrases like "talking to you is like ringing a bell" or "you hate your teeth but you like to smoke" make me laugh instantly. What do you consider yourself the Philip Price-style of writing lyrics?

I seem to have evolved a style of writing out of necessity because I cannot write the way my heroes write. Not to be too self-deprecating but songwriting to me seems a series of compromises between what I hear in my head and envision lyrically and how it arrives on the page. I haven't been able to make peace with it but feel it is good enough. All that aside, I suppose my writing begins confessional and ends up adhering to its own internal poetic logic, not all of it too pretty. In other words the confession gets written away.

I tend to get very inspired by other's writings and lyrics and want to emulate in some way but never really know how. Sometimes I just try to write a song as if by someone else. What I end up with becomes mine.

What are your favourite subjects to write about and why?

When I began writing, I only wanted to create dissonance with my words. Later, I began a form of somewhat clinical explorations of failed relationships and dissolution. Eventually I allowed a romanticism to slip in and found this was the most true way for me to write. So, internal conflicts and strifes, hopefully made universal. Narrators come and go, evaporate and re-appear like old friends.

On your MySpace page you highlight the quote "I don't want no more cold nickels", which seems to be related to your song Cold Nickels. Have you been dispappointed so many times?

No more than my share. But that song did come out of the experience of my father's death, along with many others from that period. That song is too complex even for me to figure out. It came out of the experience of watching him go through chemotherapy, which seemed to me like injecting cold poisonous metals into your body and how I could not bear to have him tell me any kind of goodbye.

You write on the cd `No musical instrument of any kind were used on this album`. A funny way of stating that you use only a guitar to play your songs. Ever thought of adding different instruments?

There's lots of instruments on the album. I put that there in order to be contrary. Not very funny, I admit.

You played in The Maggies and nowadays are part of The Winterpills. Isn´t it difficult to play in a band when you are also a solo performer? What do you prefer to do?

I completely prefer a band. In fact, I don't really do any solo performances these days. Winterpills is my full-time musical vehicle. Having a band is hard on logistical levels (touring, money, etc), but I always hear so many parts for my songs that whenever I do play solo, it seems far too undeveloped and anemic-sounding.

What are your thoughts about today´s music industry, I mean you are still an unsigned artist or not? And are you able to make a living out of your activities as an artist?

Winterpills are signed to a small label called Signature Sounds, which partners with Soft Alarm. It's a real label, not just a logo, and without them it would be very hard. I think labels still have great validity, but really only as independents - like your favorite tiny bookstore with a bookseller who loves books and knows them and can help you find your way through them. I have many views on the state of the industry but they are very boring.

I still have not found a way to make a living from music, though. For many years I was raising a family and could not tour extensively. Now I am on my own and touring much more than I ever did, and I'm very grateful for the opportunity, or having stuck to my guns long enough to see it come to this. There is no question that Winterpills has been the most successful, artistically and financially, than any other project I have been involved in. Which is not to say we make any money. Enough to keep the boat afloat, shall we say.

As far as I know you never toured in Europe? Any plans to show your face over here one day?

Yes. That's all I can say right now. We have signed with a UK publishing company that plans to bring us over sometime in 2008.

Is 2008 the year where we can expect the new Philip Price solo album, because it´s been a while ago?

No solo albums in the works. A new Winterpills album comes out in July. All my energies have been going towards that. Perhaps next year there will be some leftover songs for a solo album. There are enough songs for several solo albums, but its a matter of devoting the time and energy to doing it properly, which would mean taking a break from Winterpills, which I cannot do at this point.

Thanks for your answers and hopefully this free publicity will bring you some more sales over here, because to me it´s a mystery why your music never has been picked up by many more music lovers.

Thanks Chenque, maybe we'll sell a couple. Everything is very mysterious.

****************************************************************************
Let's do that! Werk van Philip Price is heel eenvoudig verkrijgbaar via de prima internetwinkel CdBaby. Let op er zijn wel twee Philip Price's te vinden op deze site, je moet deze hebben. Hier is overigens ook alles van zijn vorige band The Maggies te koop voor een schijntje. Hugo Vogel van altcountry.nl tipte mij Robot Stories van The Maggies, die ik nu in bestelling heb bij CdBaby.

MySpace Philip Price

Website The Winterpills

Foto Winterpills by Ana Price-Eckles

Living Colour & presidentsverkiezingen

Op mijn fiets luister ik vaak muziek en deze week kwam de debuutplaat van één van mijn favoriete bands uit de jaren negentig weer eens voorbij, Living Colour. Deze vier zwarte Amerikanen rockten er stevig op los in die tijd en hun platen werden steeds ruiger. Achteraf gezien is de eersteling Vivid uit 1988 nog wel de meest toegankelijke plaat van deze succesvolle band, die inmiddels ter ziele is.

Living Colour heeft zich altijd verzet tegen het racisme in de Amerikaanse maatschappij en de woede over onrecht en "westers" denken kwam op vele manieren to uiting in zowel de muziek als in de teksten. Daarom is dit misschien wel hét moment om nog eens stil te staan bij een rake tekst van deze band. Want met de Amerikaanse presidentsverkiezingen in aantocht en een reëele kans dat er voor het eerst in het bestaan van de Verenigde Staten een zwarte man als president kan worden gekozen, kan je je afvragen of de "Afro-American" van vandaag de dag de wereld nog steeds zo ervaart als Living Colour in 1988. In het funky en lekker ruige Which Way To America? voelt zanger Corey Glover zich in ieder geval een vreemdeling in eigen land:

I look at the T.V.
Your America's doing well
I look out the window
My America's catching hell

I just want to know which way do I go to get to your America?
I just want to know which way do I go to get to your America?

I change the channel
Your America's doing fine
I read the headlines
My America's doing time

I just want to know which way do I go to get to your America?
I just want to know which way do I go to get to your America?

Go west young, go west young man

Don't want to crossover
But how do I keep from going under?

Where is my picket fence?
My long, tall glass of lemonade?
Where is my VCR, my stereo, my T.V. show?

I look at the T.V.
I don't see your America
I look out the window
I don't see your America

I want to know how to get to your America
I want to know how to get to your America

Een scherpe tekst vol verontwaardiging. En ik vrees dat deze tekst nog steeds actueel is, ook voor andere achtergestelde groepen zoals de Latino's. Misschien een goede tekst voor de a.s. verkiezingscampagne van Obama, waarbij hij dan natuurlijk voor alle Amerikanen welvaart gaat brengen.

MySpace Living Colour

Video van één van de hits van Living Colour, het nummer Type:

Joe Henry, onbezorgd en gelukkig

Er pronkt in het lijstje met de cd's die ik de laatste tijd bovengemiddeld vaak draai wederom een gouden tip van muziekmaat Joost Festen: Civilians van de Amerikaan Joe Henry.

En ja, toegegeven, ook Chenque zit er soms compleet naast bij gesprekken met muziekfanaten, door een absoluut ter zake doende artiest als Joe Henry helemaal niet te kennen. Want eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van de man gehoord. Dit terwijl de man al vanaf 1986 actief is in de scène en tien soloplaten op zijn c.v. heeft staan. Een man die op Last FM ook nog eens wordt ingedeeld bij "similar artists" als Josh Ritter, John Hiatt, Ricky Lee Jones en Ry Cooder moet wel van enige betekenis zijn.

Civilians (2007) is als een weldadig, comfortabel bad. De songs zijn relaxed en in balans, voorzien van een rijk geluid zonder daarbij overdreven melodramatisch te worden. De stem van Joe is licht rauw, maar nergens druk, altijd plezierig voortkabbelend. Joe Henry is een positief denker of zoals hij het zelf zegt in zijn introductie tot de plaat: "I'm well aware that people tend not to prefer happiness as a posture when it comes to their singer/songwriters, but I've elected to be unconcerned". Wat niet wil zeggen dat de plaat sprankelt en huppelt, nee, Civilians is een "werkplaat". Je moet er voor gaan zitten en je laten meevoeren door de meeslepende verhalen van Joe Henry. Maar Civilians is overduidelijk het werk van een man die goed in zijn vel zit ("I've never been happier, in my life or in my work") en lekker vanuit zijn eigen oude huis in de buitenwijken van Los Angeles heeft kunnen broeden op dit project.

Medeverantwoordelijk voor het al eerder genoemde weldadige gevoel van Civilians is het ingetogen gitaarspel van Bill Frisell (zie hier een item over deze man op mijn blog). Ook bijzonder is de medewerking van levende legende Van Dyke Parks, terwijl een andere grootvader uit het singer/songwritergenre, Loudon Wainwright III, de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt.

MySpace Joe Henry

Joe Henry over zijn nieuwe album:

Fataal liefdesverhaal van The Decemberists

In de categorie fatale liefdesverhalen een wonderlijk mooi popliedje, We Both Go Down Together van The Decemberists. Deze uitstekende Amerikaanse band rond de intellectuele zanger Colin Meloy staat bekend om het gebruik van "storytelling" in hun liedjes. We Both Go Down Together wordt gedragen door akoestische gitaren en violen en klinkt ronduit bombastisch. Het nummer is afkomstig van het album Picaresque uit 2005, duurt maar drie minuten en toch gebeurt er veel in dit korte, bizarre verhaal met een schitterende tekst:

Here on these cliffs of Dover
So high you can't see over
And while your head is spinning
Hold tight, it's just beginning

You come from parents wanton
A childhood rough and rotten
I come from wealth and beauty
Untouched by work or duty

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
We both go down together

I found you, a tattooed tramp
A dirty daugher from the labour cans
I laid you down on the grass of a clearing
You wept but your soul was willing

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
We both go down together

And my parents will never consent to this love
But I hold your hand

Meet me on my vast veranda
My sweet, untouched Miranda
And while the seagulls are crying
We fall but our souls are flying

And oh, my love, my love
And oh, my love, my love
And oh, my love, oh my love
And oh, my love, my love
We both go down together

Ja, je zal jezelf maar op deze wijze van de "cliffs of Dover" storten terwijl je ziel samen met de zeemeeuwen rond blijft vliegen. Een prachtige tekst voor een fatale liefde.

Meer over The Decemberists op hun MySpace pagina waar het nummer ook te beluisteren valt.

Helaas heb ik geen goede video van We Both Go Down Together kunnen vinden. Representatief voor The Decemberists qua muziek en sfeer is bijvoorbeeld wel de video van het nummer Los Angeles I'm Yours (2003):

13 Songs For Right Now: Philip Price op z'n best

Ooit heb ik met veel genoegen op de website CDBaby rondgestruind op zoek naar nieuwtjes. Deze cd-winkel voor artiesten zonder contract of internationale distributie is uiterst professioneel en herbergt zoals je mag verwachten ook vele artiesten die stomweg het geluk nog niet hebben gehad door te breken maar die het zeker verdienen een groter publiek te hebben.

"I don't want no more cold nickels"

Eén van mijn beste ontdekkingen op CDBaby is de Amerikaanse singer/songwriter Philip Price. Zijn cd 13 Songs For Right Now (2002) blijft al jaren strak overeind als een topfavoriet in mijn steeds meer uitdijende cd-collectie. De man met de innemende, warme stem schrijft werkelijk fenomenale popliedjes die ook nog eens ergens over gaan. Onderwerpen als schuldgevoel, wantrouwen, jaloezie en mislukte liefdes zijn aan Philip wel besteedt. "I don't want no more cold nickels and I don't want none of you good advice, or your green eyes full of flavor ice, looking through me, thought you knew me, I'm not blind, no, not tonight" zingt hij hartverscheurend over zijn oude liefde toe.
En deze romantische observant heeft ook een subtiel gevoel voor humor, zo blijkt uit de smeekbede Please Don't Change:

You've been thinking about
breast augmentation
You used to live by
the United Nations
You got a dark spot
On the side of your nose
Where do you keep
All those velvet clothes?

Mijn persoonlijke favorieten op het album zijn opener Found Weekend, Sort Of True en Cold Nickels. Stuk voor stuk liedjes die je bij de lurven vatten en niet meer loslaten. Genieten maar. Bestellen van de plaat kan nog steeds bij CDBaby, waar je ook alle liedjes in zijn geheel kunt beluisteren.

Overigens is Philip Price ook bandlid van een aantal interessante Amerikaanse East Coast-bands. De bekendste is misschien wel The Winterpills (waarvan ik de fraaie titelloze debuutplaat in huis heb), maar hij speelde ook in de bands The Maggies en Gay Potatoes.

MySpace Philip Price

MySpace Winterpills

Video A Benediction van The Winterpills

Ode aan de banjo (2)

Dé man die de banjo binnen het singer/songwriter-genre nieuw leven heeft ingeblazen is natuurlijk de Amerikaan Sufjan Stevens. Deze alleskunner heeft het muzieklandschap de afgelopen jaren verrijkt met een hele reeks wonderbaarlijke platen, waarvan ik persoonlijk Seven Swans de mooiste vind. De reden: die betoverende, bezwerende banjo die in bijna alle nummers opduikt en je meesleept naar onbeschrijfelijke plekken. En hoewel de teksten op Sufjan's vierde plaat religieus getint zijn wordt het nergens prekerig.
Daarnaast is de muziek van de pas 32-jarige Sufjan (spreek uit: Soof-Yon), door zijn ouders vernoemt naar een Armeense krijger, zeer divers. Hij is een autodidacte multi-instrumentalist en bespeelt op zijn derde plaat Greetings From Michigan: The Great Lake State zelf álle 20 gebruikte instrumenten.

Seven Swans opent met All The Trees Of The Field Will Clap Their Hands , een magisch liedje met een magische titel dat je via een louter repeterend banjo-geluid en engelenzang meeneemt naar dat bedoelde veld. Ja, dan realiseer je je hoe beeldend muziek kan zijn. Gelukkig geldt dat voor bijna alle nummers op deze plaat. Het slotakkoord van Seven Swans, The Transfiguration, is ook zo'n klassieker binnen het folkgenre. Ook dit nummer begint met een zichzelf herhalend banjo-stuk en wordt steeds gelaagder door de toevoeging van een hele reeks instrumenten. Hemels en een goed voorbeeld van een song gedragen door de banjo.

Erotische teksten in de muziek (2)

Tim Buckley, de vader van de beroemde singer/songwriter Jeff Buckley, is een typisch geval van een ondergewaardeerde artiest. Want in de jaren zeventig heeft pappa Buckley enkele zeer originele platen gemaakt, die vandaag de dag nog steeds staan als een huis. Helaas is Tim Buckley in 1975 al heengegaan, maar zijn redelijk gevulde catalogus met o.a. 9 studio albums, blijft een inspiratie voor velen. Niet voor niks stond er in de befaamde Rock Encyclopedia van Lillian Roxon uit 1969 al vermeld: "Tim Buckley writes easily the most beautiful music in the new music, beautifully produced and arranged, always managing to be wildly passionate and pure at the same time".

Laat jezelf overtuigen en luister bijvoorbeeld eens naar zijn plaat Greetings from L.A. uit 1972, die een uiterst opzwepende mix van soul, funk en rock bevat. Tim Buckley’s stem slaat over, is hitsig, protserig en vol lust. In mijn favoriete song Get On Top laat hij dan ook weinig aan de verbeelding over zijn plannen met een niet nader genoemde dame:

Like a slow burn slow burn,
Ya move that mama over to me
Get on top of me woman
Get on top
Let me see what you learned tonight
Then I talk in tongues mama
Oh when I love you
Yes I talk in tongues

Get on top of me woman
Get on top,
Get on top of me woman
I just wanna see what you learned

Well like a bitch dog in heat we had those bed springs a
Squeakin' all day long
And didn't you hear those walls a talkin'

Alhoewel Tim Buckley dus niet meer leeft is er wel een MySpace pagina waar je het e.e.a. van hem kunt beluisteren:

MySpace Tim Buckley

Meer Erotische Teksten op mijn blog

Inspirator Van Zandt

Soms word je weer eens met je neus op de feiten van de rijke singer/songwriter-geschiedenis gedrukt. Wanneer je eigenlijk moet erkennen weinig te weten van een man die vele andere beroemde artiesten blijkt te hebben geïnspireerd. Townes Van Zandt was zo'n man.

Man, that's nothin'

De in 1997 overleden Townes Van Zandt werd in 1994 in Texas geboren en groeide in de jaren zestig uit tot een grote folkvertolker. Zijn manische depressiviteit en zijn alcoholverslaving maakten Townes Van Zandt tot een dolende ziel, die zich nergens echt thuis voelde.
Hij leefde dan ook een kluizenaarsbestaan, af en toe optredend in kleine clubs. In de jaren negentig deed hij voor het eerst enkele televisieoptredens, maar bij het grote publiek is hij nooit bekend geworden.

Je hoeft geen kenner te zijn om zijn ruige achtergrond en de eenzaamheid te horen in zijn songs. Zo viel het mij direct op in de tekst van het nu door Robert Plant en Alison Krauss schitterend uitgevoerde nummer Nothin', een nummer van Townes Van Zandt uit 1970. De desolaatheid, de leegte, het "niets", de verslaving, het zit er allemaal in en het stemt niet vrolijk, maar het is wel intens:

Hey mama, when you leave
Don't leave a thing behind
I don't want nothin'
I can't use nothin'

Take care into the hall
And if you see my friends
Tell them I'm fine
Not using nothin'

Almost burned out my eyes
Threw my ears down to the floor
I didn't see nothin'
I didn't hear nothin'

I stood there like a block of stone
Knowin' all I had to know
And nothin' more
Man, that's nothin'

Dat Townes Van Zandt een gerespecteerde collega was van vele artiesten blijkt wel uit het feit dat velen zijn nummers vandaag de dag nog afstoffen en weer opnieuw uitbrengen. Steve Earle, toch ook geen onbekende beweerde ooit over Van Zandt: "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that". Waarop Van Zandt, toen nog in leven, reageerde met de gevatte opmerking: "I've met Bob Dylan and his bodyguards, and I don't think Steve (Earle) could get anywhere near his coffee table".

Zijn bekendste nummer Pancho & Lefty is uitgevoerd door o.a. Bob Dylan, Willie Nelson en Emmylou Harris. Hier een video van Townes Van Zandt zelf die het nummer ten gehore brengt:



Website TVZ, in beheer bij de familie van Townes, die zich actief inzet om zijn werk onder de aandacht te blijven houden. Zo verschijnt er deze week een re-release van de plaat Rear View Mirror, live opgenomen in 1979 in Oklahoma. Op de site is ook exclusief de DVD te koop van een compleet live optreden in de Amsterdamse Melkweg uit 1991.

Zweedse suprises (1)

Eurosonic 2008 besteedt dit jaar extra aandacht aan Zweden als muziekland. Chenque heeft zijn oog ook al jarenlang op Zweden (en de andere Scandinavische landen) gericht, simpelweg omdat er uit die contreien hele sfeervolle muziek komt. Daarnaast is Zweden ook een echt rockland, kijk maar naar acts als The Hellacopters of The Hives.

Op Chenque Around The Globe dit keer, verspreid over meerdere blogberichten, speciale aandacht voor enkele Zweedse acts die niet op Eurosonic staan maar die absoluut de moeite waard zijn.

Mando Diao

Als je het dan toch hebt over retestrakke rockacts uit Sverige dan is Mando Diao wel één van mijn absolute favorieten. Vorig jaar openden ze nog The Music In My Head met een bombastische show waarbij de energie tegen de muren van het Haagse Paard opspatte.
Deze band uit Borlange heeft nu vier albums op zijn naam staan waarvan ik Ode To Ochrasy (2006) de beste plaat vind. Een album vol pure rock, snelle nummers, een ode aan onze hoofdstad Amsterdam en een prachtige afsluitende ode aan “Ochrasy”, het dromenland van de zanger: And I'm dreaming 'bout times, times that are gone. Times when I lived alone in my own land called Ochrasy. That place was everything to me, The world I made it up you see.

Overigens is Mando Diao ook verantwoordelijk voor een van de lekkerste rocksongs die ik ken, Down In The Past van hun plaat Hurricane Bar. Zie hier de video:



Verslag Music In My Head door o.a. Chenque

MySpace Mando Diao

Website Mando Diao (met daarop de mogelijkheid alle songs te beluisteren)

De amor y casualidad

Jorge Drexler, Uruguyaan en één van de beste Zuid-Amerikaanse singer/songwriters, maakt de perfecte popliedjes qua tekst en muziek. Hij weet je altijd te treffen met rake observaties, overigens wel allemaal in de prachtige Spaanse taal. Zo schrijft hij op zijn laatste plaat 12 Segundos De Oscuridad over het verschijnsel "Disneylandia"; hij observeert vol ongeloof hoe sommigen het treffen in het leven door aan de goede kant van het dubbeltje geboren te zijn en anderen nooit een beter leven zullen krijgen. De kansarmen mogen ook niet toetreden tot ons eigen surrealistische Disneyland.

Een ander prachtig voorbeeld van een rake observatie is het nummer De Amor Y Casualidad (Uit liefde en toeval) van het album La Edad Del Cielo. In een opsomming van zijn hele stamboom komt hij tot de conclusie dat we allemaal het resultaat zijn van toeval en liefde, ook zijn eigen kinderen.

Tu madre tiene sangre holandesa (jouw moeder heeft Nederlands bloed)
yo tengo el pelo sefaradí (ik heb sefardische haargroei)
somos la mezcla de tus abuelos (wij zijn de mix van jouw grootouders)
y tu, mitad de ella y mitad de mí (en jij, voor de ene helft van haar, voor de andere helft van mij)

Luister op zijn MySpace naar enkele voorbeelden van Jorge Drexler liedjes

MySpace Jorge Drexler
Website Jorge Drexler

Video Transoceania van 12 Segundos De Oscuridad

Malena canta el tango como ninguna

Ik had dit bericht al even klaarstaan en diegene die mij persoonlijk kennen weten misschien wel waarom....

Malena canta el tango como ninguna (Malena zingt tango als niemand anders), y en cada verso pone su corazón (en in elk vers legt zij heel haar hart), al yuyo de suburbio su voz perfuma (naar het onkruid uit de voorsteden, zo ruikt haar stem)

Dit is de openingszin van Malena, een ó zo wonderschone tango. Ooit geschreven door de in 1906 in Buenos Aires geboren dandy Lucio Demare, een groot componist, pianist en acteur. Er zijn ruim 60 interpretaties bekend van deze tango, o.a. door grootheden als Astor Piazolla, Agustin Irusta, Aníbal Troilo en door één van mijn favoriete Argentijnse zangers, Andrés Calamaro.

Mijn advies: wil je de versie van Malena door Calamaro een keer goed horen, koop dan zijn cd El Cantante uit 2004, een wereldplaat.

Hier ook een video van een optreden van Calamaro waarbij hij Malena ten gehore brengt (helaas laat het geluid te wensen over en eindigt de video abrupt):



Op YouTube zijn overigens nog volop andere vertolkingen van de tango Malena te vinden.

Nog meer moois uit 2007 (8)

Willy Vlautin, het geniale brein achter de Amerikaanse band Richmond Fontaine, weet van die innemende verhalen te schrijven dat je je vanzelf betrokken gaat voelen bij het "lijdend voorwerp". Hij vertaalt die teksten rechtstreeks naar literatuur (dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling van Motelleven), maar ook naar scherpe, rauwe liedjes. Zoals op de dit jaar uitgekomen plaat Thirteen Cities van Richmond Fontaine, een echte aanrader voor de liefhebbers van americana in de stijl van Wilco, Calexico en ook Ryan Adams.

Alleen de songtitels lezen al als een jongensboek. Wat te denken van $87 and a Guilty Conscience That Gets Worse the Longer I Go of I Fell into Painting Houses in Phoenix, Arizona. Je weet direct dat deze songs niet verhalen over "fake plastic happiness". Eén van de mooiste songs is:

Four Walls - Richmond Fontaine

Het is een broeierige song die eindigt in een plezierige climax. De band beheerst het trucje van ingetogen en tegelijkertijd intens spelen, óók live. Zo was ik in februari dit jaar, tegelijkertijd met een maansverduistering, getuige van één van de mooiste concerten van het jaar, dat van Richmond Fontaine in Willem II in Den Bosch.

MySpace Richmond Fontaine

Website Richmond Fontaine

Nog meer moois uit 2007 (7)

De Amerikaanse zonderling en singer/songwriter Jim White heeft dit jaar een heel boeiend stuk werk geleverd met Transnormal Skiperoo. Hij neemt je op deze vierde solo-cd opnieuw mee naar zijn mysterieuze wereld van godvrezende verstotelingen en andere randfiguren.

Tóch is het dit keer een positieve plaat, zoals White zelf ook aangeeft: "Transnormal Skiperoo is a name I invented to describe a strange new feeling I've been experiencing after years of feeling lost, alone and cursed." Eén van de mooiste nummers van de plaat vind ik:

Counting Numbers In The Air - Jim White

Een origineel, bijna hypnotizerend deuntje dat dagenlang in je hoofd blijft hangen. Ook Diamonds To Coal is zo'n prachtig nummer, waarbij hij schoon schip maakt en slechte gewoontes achter zich lijkt te hebben gelaten: "but I'm done, turning diamonds to coal".

Recensie Chenque van "Transnormal Skiperoo"
Website Jim White

Nog meer moois uit 2007 (6)

De Canadese singer/songwriter Leslie Feist, artiestennaam Feist, bracht dit jaar een wonderschoon album uit, The Reminder. De plaat bevat een collectie verrassend veelzijdige en originele liedjes, ergens tussen de pop, folk en lichte jazz in. Niet voor niets staat The Reminder hoog boven in mijn favorieten lijstje voor dit jaar. Mooiste nummer van de plaat vind ik zelf:

My Moon My Man - Feist

Een song met een stuwende bas, prachtige stem, mysterieuze tekst, vreemde "bridge", gitaren; gewoon goed gedaan en anders. The Reminder staat zoals gezegd bol van de aparte liedjes, luister eens naar enkele van haar songs op haar MySpace zou ik zeggen. My Moon My Man is er ook te horen.........

MySpace Feist

Oh ja, en nog enkele trivia over Feist: ze maakte tot 2006 deel uit van het Canadese muziekcollectief Broken Social Science en performede ooit samen met oud-huisgenote en shock-bitch Peaches.

Erotische teksten in de muziek (1)

Het concert van Lucinda Williams van vorige maand was er een waarvan de geilheid afdruipte. Zelf zei ze onomwonden dat lustgevoelens de lekkerste gevoelens zijn. Zit wat in, er zijn wel meer fijne dingen in het leven maar lust is er zeker een onderdeel van. Vandaar de inspiratie tot een nieuwe rubriek op Chenque Around The Globe over erotiek in teksten van muziek. Voorwaarde voor opname in de rubriek is dat het niet pornografisch is, maar subtiel of suggestief. Daarnaast moet het liedje ook voldoen aan de op zijn minst persoonlijke eis: een goede song. Mocht je zelf klip en klare voorbeelden hebben, reageer dan op mijn blog.

De Amerikaanse Danya River is een onbekende singer/songwriter die ik tegenkwam op de heerlijke CD Baby-winkel. Haar EP Bone To Bone uit 2003 bevat vijf liedjes (allen uiterst origineel en van hoge kwaliteit) en het is de song Stir My Honey die opvalt door zijn "lading". Het is een regelrechte oproep om de regionen onder de buik en boven de benen (ja, dáár) te beroeren. Of zoals ze zelf uitlegt in het artwork van de EP:

"Well, this one's pretty self explanitory! I go on tour. I miss my sweetheart. I daydream of him doing wonderfully naughty things with me while in actuality I'm onstage, on the subway, and yes, in my 89-year-old grandmother's living room where much of the song was written. You should know, by the way, that my grandmother helped me write this song by pulling out her atlas and locating a city that rhymed with New York...."Baltimore." Go Nana!""

Hier de lyrics van Stir My Honey - Danya River:

On the stage in Baltimore
thinking of your...
On the subway in New York
thinking of your......

carnivorous eyes devouring me
when you want to stir my honey

I'm gasping in the afternoon'
thinking of your...
In my grandma's living room
thinking of your?.
..simmering hands, arresting me
as you start to stir my honey

So I'm counting down the hungry days
Lover I can nearly taste??
the merciless pleasure that you give to me
when you come and stir my honey

Myspace Danya River
Concertverslag Lucinda Williams
Website CD Baby

Nog meer moois uit 2007 (4)

De Amerikaan John Vanderslice bevindt zich al jaren in mijn focus. Hij maakt eigenzinnige popmuziek, met ietwat tegendraadse melodieën. Zijn teksten druipen van de kritiek op het beleid van Amerikaanse regering, zo ook weer op het deze zomer verschenen Emerald City. Eén van de mooiste nummers op deze topplaat vind ik:

The Parade - John Vanderslice

Voor het volledig beluisteren van dit nummer en John Vanderslice te zien spelen in zijn eigen huisstudio klik hier

Vanderslice begon deze opnamestudio in 1997 en diverse interessante artiesten zoals Death Cab For Cutie en Okkervil River hebben er intussen albums opgenomen.

Website John Vanderslice

Nog meer moois uit 2007 (3)

Alhoewel ik de laatste plaat van Xavier Rudd, White Moth, een beetje vind tegenvallen staat er één juweeltje op dat ik jullie niet wil onthouden:


Xavier Rudd - Landrights

Een gevoelige song in de bekende relaxte stijl van de blonde Australiër. Natuurlijk weer politiek zeer correct, dit keer in de vorm van een aanklacht tegen het afnemen van de landrechten van de aboriginals. Het fijnste gedeelte bewaard Rudd voor het laatst, een echt Aboriginal kinderkoortje.

Een ander succesnummer van White Moth is de zompige rocker Footprint, voor de rest kun je beter zijn vorige album Food In The Belly kopen als je kennis wilt maken met deze éénmansband.

Website artiest
Chenque's recensie Food In The Belly

Het evangelie volgens mijn tuinman

In de categorie maffe teksten en maffe muziek is de plaat "El evangelio según mi jardinero" (betekenis: zie titel) van de Uruguyaan Martín Buscaglia een treffend voorbeeld. De plaat barst van de gekte qua sound, zo wisselen vette disco, gevoelige ballades en moderne tango-tunes elkaar voortdurend af. De teksten zijn afkomstig van een creatief brein met veel zelfspot. Alleen bij het bestuderen van de songtitels verschijnt als vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Hier een paar titels: "Cerebro Orgasmo Envidia + Sofía" (Hersenen Orgasme Jaloezie + Sofía), "Jim Beam Dream" of "Viajar contigo es como escuchar la vida sectra de las plantas" (Met jou samenreizen is alsof je het geheime leven dan de planten kunt horen").

Ik ontdekte Martín Buscaglia overigens via de cd Radio Latino waarop hij is vertegenwoordigd met de "Vagabundo", een hippere versie van een oude hit van het Argentijnse Trio Los Panchos. Eenmaal in Zuid-Amerika heb ik begin dit jaar zijn plaat meegenomen en vaak genoten van zijn onconventionele kijk op het muziekuniversum. "El evangelio según mi jardinero" is het bewijs dat je ook muziek kunt maken zonder te forceren. Laat de gekte stromen en geef je over aan het onbekende.......

PS Het werk van Martín Buscaglia is ook gewoon verkrijgbaar bij internetwinkels als Amazon.com ("El evangelio según mi jardinero" kost vandaag de dag maar $12,50).