Knisperpop uit Oslo: Jim Stärk

Dat Noren pure popliedjes kunnen schrijven weten we al langer sinds o.a. Thomas Dybdahl (solo en met zijn The National Bank) en Ane Brun de Lage Landen onveilig maken.

Een band die internationaal nog niet veel aandacht heeft gekregen is het trio van Jim Stärk uit de Noorse hoofdstad. Genoemd naar het door James Dean vertolkte karakter Jim Stärk uit de film Rebel Without A Cause, timmeren deze mannen in eigen land al flink aan de weg. In 2004 breken ze door met de prettige EP Morning Songs, waarvan ook de lokale hit Morning Song afkomstig is. Na die EP verschijnen er op het label Sweet Recordings de afgelopen jaren nog drie platen van Einar Stokke Fadnes (vocals, gitaar, piano), Inge Sørbrøden (bass) en Tom Rudi Torjussen (drums).

Jim Stärk blinkt uit in verfijnde popliedjes. De combinatie van lichte blanke soul met strakke melodielijnen maakt de band onversmadelijk.

Luister zelf maar zou ik zeggen:


MySpace Jim Stärk

Rotterdamse nieuwe: AC Berkheimer

In de categorie "interessante bands van eigen bodem" schreef ik gisteren over The Kevin Costners, nu even uw aandacht voor een band die hun debuutalbum In A Series Of Long Days dit weekend in het Rotterdamse Rotown presenteren: AC Berkheimer. Dit gezelschap uit de Maasstad debuteert op het Groningse Subroutine-label, waarop al eerder geslaagde platen van o.a. F*ck The Writer en The Sugarettes verschenen.

De songs van AC Berkheimer kenmerken zich door noisy gitaarlagen, new wave-achtige basloopjes en dito drums. Toch klinken de nummers tegelijkertijd fris en fruitig. Waarschijnlijk door de hoge, hese stem van gitariste Gwendolien (die soms ook de lead vocals voor haar rekening neemt). Mooiste nummer, te horen op hun MySpace pagina, vind ik Another Century.

Mocht je zondag 15 juni niet bij de cd-presentatie in Rotown kunnen zijn, dan krijg je een herkansing de band live te zien op het Metropolis Festival
(6 juli a.s.).

MySpace AC Berkheimer

PS Op de website van Subroutine is deze maand gratis de track For He's Not There van AC Berkheimer te downloaden

The Kevin Costners, nieuwe 3FM lievelingen?

Je bandje noemen naar een acteur die ooit geroemd werd om zijn mooie rollen en die nu al jaren aan artistiek verval onderhevig is, lijkt een hachelijke onderneming. Aan de andere kant is het wél een manier om op te vallen met je muziek.
Hoe dan ook, de winnaars van de Grote Prijs van 2006, The Kevin Costners, kwamen recent op de proppen met hun debuutalbum Come On In op Excelsior Recordings. Een logische keus van de platenbazen van dit Utrechtse label, want het bandje past prima binnen het rijtje van frisse gitaarbandjes wat daar al eerder hun kunstjes mochten vertonen.

The Kevin Costners brengen je een forse dosis aan vrolijke popliedjes. Zo is Lack Of Sun een heerlijk spring-in't-veld-liedje en bewijst de band met Too Hard Won ook een puike rocksong neer te kunnen zetten. Hoekige riffs verpakken in goed-in-het-gehoor-liggende-liedjes, dát is waar het tegenwoordig in de indiescène om draait en dát is precies waar deze jongens meesters in zijn. Prettige bijkomstigheid, het zijn ook nog eens "Ollanders", dus we mogen best een beetje trots op deze mannen zijn.

PS In verband met de huidige voorspellingenkoorts rond het voetbal doe ik een voorspelling rond de populariteit van The Kevin Costners: deze mannen zouden na Voicst best eens de nieuwe 3FM-lievelingen kunnen worden.

MySpace Kevin Costners

Live concert op Fabchannel

Tom Baxter, Jeff's opvolger?

Voor de goed oplettende muziekliefhebber kan deze post nauwelijks als een verrassing komen, maar omdat ik pas sinds kort de volle kracht van de Engelsman Tom Baxter ben gaan waarderen wil ik toch nog even aandacht schenken aan dit fenomeen. Het gebeurt jou vast ook wel eens dat iemand je wijst op een artiest en dat je zelf zo druk bent met allemaal andere muziekdingen, dat je denkt "komt nog wel eens als ik wat meer aandacht aan dit plaatje kan besteden".

Dit overkwam mij deze week dus met Mr. Baxter, want zijn tweede plaatd Skybound staat hier al langere tijd te wachten op een eerste, serieuzere draaibeurt. Pas nú kom ik er achter dat deze artiest wel eens de eerste waardige opvolger van Jeff Buckley zou kunnen zijn. Althans, ik beluister een vergelijkbare onderhuidse spanning in zijn liedjes en zijn zeggingskracht en melodramatiek zijn simpelweg overweldigend. En het mooie is: hij doet niet eens zijn best de opvolger te willen zijn, deze man is gewoon zichzelf. Luister maar eens geconcentreerd naar Half A Man en je begrijpt hopelijk wat ik bedoel.

Bovendien zijn Tom Baxter's composities heel fraai opgebouwd, met prachtig gitaarspel en rijke orkestratie. In één van de hoogtepunten Icarus Wings zit een verrassend flamenco-achtig stuk. Mijn devies: laat je meeslepen door deze plaat, het is de moeite meer dan waard.

MySpace Tom Baxter

Spring-in-'t-veld-liedje van Herman Düne

Als je interesse voor muziek bovenmatig is en je veel tijd doorbrengt op het wereldwijdeweb dan is de kans groot dat je op dingen stuit waar je anders nooit mee in aanraking was gekomen. Zo kwam ik volgens mij via een LastFM-vriend op het bijzondere gezelschap Herman Düne die zichzelf met het spring-in-'t-veld-liedje I Wish That I Could See You Soon zó opvallend in je gehoor wurmen, dat het deuntje daar vervolgens dagenlang blijft doorechoën. En waar ik eerst dacht dat deze Herman, met zijn onaantrekkelijke naam, een éénmansact was bleek bij enig research al snel dat het hier een bandje betreft uit Frankrijk dat sinds 1999 bestaat en reeds vijf platen op haar naam heeft staan.
Ze hebben zich nooit echt in de kijker gespeeld, maar het nummer I Wish That I Could See You Soon werd vorig jaar door de Rolling Stone hoog aangeslagen en kreeg de 89e notering in de lijst met 100 beste songs van 2007. Het is inderdaad een verslavend popliedje met een fijn koortje, een hypnotizerend trompetje en een vrolijke clip:



MySpace Herman Düne

Bijzonder "Virus Free Generation" album

Het Virus Free Generation-project richt zich op het uitbannen van HIV & AIDS in zuidelijk Afrika en wil hiervoor zoveel mogelijk aandacht onder de Europese jeugd. Om het initiatief te ondersteunen is een project gestart om een cd op te nemen waarbij hiphop artiesten uit 4 verschillende Europese landen samenwerken met hiphoppers uit 4verschillende Afrikaanse landen. De teksten gaan o.a. over het verslaan van HIV & Aids en de rol die de jeugd hier bij kan spelen. Het resultaat van deze bijzondere samenwerking is nu, na het tekenen van een petitie, gratis te downloaden via deze link

Het uitbrengen van deze cd is meteen een goede gelegenheid om aandacht te vragen voor het a.s. Dunya festival dit weekend (zondag 25 mei). De hiphoppers van het VFG-project zullen hier optreden naast vele anderen waaronder de Rotterdamse parel Ntjamrosie, de Kaapverdiaanse ster-in-wording Tcheka en de Mauritaanse Afropop-artiest Daby Touré.

Virus Free Generation Hiphop Tour

Bon Iver: rauwe klanken uit de bossen

Het werkte al eerder bij Arthur Adam, jezelf opsluiten in een houten huisje, diep verstopt in de naaldbossen en iets wonderschoons creëren. Hetzelfde deed de Amerikaan Justin Vernon, hij raakte geinspireerd door de wouden van Wisconsin en nam er het debuutalbum For Emma, Forever Ago op onder de artiestennaam Bon Iver. Volgens de website Metacritic de best bekritiseerde plaat tot nu toe in 2008. Ikzelf ben nog niet helemaal overtuigd na het beluisteren van de nummers op zijn MySpace-pagina en na het zien van zijn live performance bij Jools vorige week. Wat ik wél zag was bezieling en gedrevenheid, het klonk alleen allemaal een beetje over de top en erg rauw. De tijd zal het leren, in ieder geval kun je de man deze week nog aan het werk zien in het Haagse Paard (22 mei), in Roepaen te Ottersum (23 mei) en Paradiso (24 mei). Van dat laatste concert zal dan wel weer iets te zien zijn op Fabchannel mogen we hopen.

MySpace Bon Iver

Bon Iver speelt Flume bij Jools:

Liam Finn drumt als Animal

Ik vond de laatste paar uitzendingen van Jools Holland's programma Later.... op de BBC2 een beetje tegenvallen. Normaliter kom ik hier geregeld verrassende, nieuwe acts tegen, maar de uitzending van afgelopen vrijdag bevatte bijvoorbeeld geen enkele ear-opener (of het moet de fantastische samenwerking tussen Robert Plant en Alison Krauss zijn geweest, maar dat is niets nieuws onder de zon).
Vorige week was ik wél gecharmeerd van Liam Finn, de oudste zoon van Neil Finn, je weet wel die iele voorman van Split Enz en Crowded House. Liam is een jongen van pas 24 lentes jong en heeft het songwritersbloed van zijn paps meegekregen. Bij Jools voerde hij samen met Second Chance, van zijn plaat hier onderbelichte plaat I'll Be Lightning uit 2007.
Live werkt hij vaak samen met de zangeres Eliza-Jane Barnes (ook weer dochter van de bekende Australische artiest Jimmy Barnes).

Anyway, het nummer Second Chance had live bij Jools een lekker tempo en een strakke, repeterende riff. Na enig gepiel met opgenomen loops verdwijnt Liam van de gitaar achter de drumkit en ontaarde zijn optreden in een drumorgie waar Animal jaloers op zou zijn geweest. Een opvallende verschijning, deze Liam Finn.

Zie hier het optreden van Liam Finn bij Jools:

Mijnsherenland got talent

In het land van de Heer, Mijnsherenland, onder de rook van Rotterdam, tref je aan aparte vogel aan. De vogel kwam mij tegemoet gevlogen door zichzelf te melden via de MySpace community, waar je vriendjes kan worden met artiesten maar waar artiesten ook fans proberen te maken. Deze vogel, Mark Lotterman, maakt een soort pyschedelische rock met de hoofdrol voor de orgel en zijn zware, doorrookte stem. Het nummer Revolution, dat je op zijn MySpace pagina kunt beluisteren, is een vette stoemper in de overdrive. Met de andere song op zijn pagina, Three Men, tapt hij weer meer uit het gevoelige vat met een verhalende tranentrekker.

Mark speelt op 28 april @ Exit - Rotterdam in het voorprogramma van zijn vriend Johnny Dowd. Op de nieuwe plaat van Mark, Pain & Entertainment (voor € 12,50 verkrijgbaar op www.marklotterman.nl) doet Johnny mee op het duet Solitude In 10 Verses. Dikke kans dat je deze samenwerking dus ook live kan aanschouwen de 28e!

MySpace Mark Lotterman

Een man, zijn gitaar en zijn achtergrondzangeres

De Engelse singer/songwriter Daniel Ward Murphy is nog een behoorlijke onbekende hier ten lande. Deze sympathieke en hardwerkende Brit is een goed voorbeeld van een artiest die via Sellaband probeert door te breken. Jammer genoeg is hij actief in een genre waar nogal wat stoffige types rondlopen, dus hij zal wat meer geduld moeten hebben voordat hij een plaat mag gaan opnemen. Ik zag hem in augustus dit jaar optreden tijdens het 1-jarig bestaan van Sellaband en moet eerlijk toegeven dat het optreden me een beetje tegenviel. De opnames die ik van zijn in eigen beheer opgenomen EP heb zijn een stuk krachtiger. Waarschijnlijk had Daniel die dag in Paradiso last van het "openingsact syndroom"; een grote zaal vol publiek en jij in je uppie on stage.
Groot pluspunt van de sound van Daniel Ward Murphy is de combinatie van gitaar, cello en de prachtige vrouwelijke achtergrondzang (iets waarmee Bonnie "Prince" Billy de liefhebber ook al verraste op zijn album The Letting Go uit 2006).
Laten we hopen dat DMW in 2008 zijn kunsten aan een groter publiek mag laten horen als hij een volwaardige plaat gaat opnemen. Jij kunt overigens ook delen in zijn toekomstige succes door op Sellaband een aandeel in zijn muziek te kopen ($10 per share). Voor meer info klik hier