Rotterdamse nieuwe: AC Berkheimer

In de categorie "interessante bands van eigen bodem" schreef ik gisteren over The Kevin Costners, nu even uw aandacht voor een band die hun debuutalbum In A Series Of Long Days dit weekend in het Rotterdamse Rotown presenteren: AC Berkheimer. Dit gezelschap uit de Maasstad debuteert op het Groningse Subroutine-label, waarop al eerder geslaagde platen van o.a. F*ck The Writer en The Sugarettes verschenen.

De songs van AC Berkheimer kenmerken zich door noisy gitaarlagen, new wave-achtige basloopjes en dito drums. Toch klinken de nummers tegelijkertijd fris en fruitig. Waarschijnlijk door de hoge, hese stem van gitariste Gwendolien (die soms ook de lead vocals voor haar rekening neemt). Mooiste nummer, te horen op hun MySpace pagina, vind ik Another Century.

Mocht je zondag 15 juni niet bij de cd-presentatie in Rotown kunnen zijn, dan krijg je een herkansing de band live te zien op het Metropolis Festival
(6 juli a.s.).

MySpace AC Berkheimer

PS Op de website van Subroutine is deze maand gratis de track For He's Not There van AC Berkheimer te downloaden

Een ster in Zuid-Amerika: Gustavo Cerati

Vooruit, ik ben in een goede bui en ben dus niet te beroerd om één van mijn grootste geheimen te onthullen: de Argentijnse singer/songwriter Gustavo Cerati. Sinds ik voor het eerst in Argentinië kwam in 1999 ben ik verknocht geraakt aan deze beroemdheid (althans in Zuid-Amerika). Hij wordt volop geroemd om zijn veelzijdige carrière en heeft een sterke discografie opgebouwd.

De "porteño" Cerati is al vanaf 1991 actief in de Argentijnse muziekscène, allereerst binnen de in Latijns-Amerika bekende pop/rockband Soda Stereo (samen met Charly Alberti en Zeta Bosio), waarmee hij twee albums maakte. Vanaf 1999, toen hij voor zichzelf begon, heeft hij drie gevarieerde platen opgenomen. De prachtige plaat Bocanada uit 1999, zijn debuut als solo-artiest, is om melancholische redenen mijn persoonlijke favoriet. Een plaat met een hoofdrol voor zweverige, meanderende popliedjes die rollebollen over een laagje van electronica en gitaren.

Siempre Es Hoy uit 2002 is veel meer een electro-plaat en blijkt na vele draaibeurten helemaal niet onder te doen voor het debuut. Zijn Ahí Vamos (2006) is een pure, rauwe rockplaat die al het prutswerk van Lenny Kravitz van de laatste jaren snel doet vergeten; op deze plaat komt ook het feit dat Cerati een topgitarist is goed naar voren.

Je kunt Gustavo Cerati ook horen op platen van anderen. Het meest beroemd zijn de duetten Día Especial en No die hij met Shakira zong op haar doorbraakplaten Fijación Oral (vol. 1 + 2).

Om een indruk te krijgen van zijn werk hier enkele video's van Gustavo Cerati:

Cosas Imposibles, van het album Siempre Es Hoy


Het strak rockende La Excepción van Ahí Vamos


& Tabu van zijn debuutalbum Bocanada


MySpace Gustavo Cerati

Vooruitblikkend op North Sea Jazz 2008

Het is natuurlijk niet helemaal correct om te zeggen dat je het aanbod op het komende North Sea Jazz festival vindt tegenvallen als er in drie dagen ruim 150 acts worden voorgeschoteld. Toch mis ik dit jaar op voorhand de ruime keus aan wereldmuziek die er vorig jaar te genieten viel. In de 2008 editie wél veel latin jazz (o.a. Sergio Mendes, Neco Novellas en het Michel Camilo Trio), maar de Afrikaanse muziek komt er bekaaid van af met alleen optredens van Angelique Kidjo en Youssou N'Dour.
De revival van de soul zou met de komst van Adèle een zeer goede representante en publiekstrekker hebben gekend, ware het niet dat deze Britse helaas verstek moet laten gaan. Een teleurstelling voor de organisatie, want jammer genoeg liet Amy Winehouse het vorig jaar ook al afweten. Adèle geeft het stokje over aan o.a. Angie Stone, Jill Scott en Sharon Jones & The Dap Kings.

Andere NSJ tips van de hand van Chenque: Concha Buika (moderne flamenco), Fink (singer/songwriter), Gnarls Barkley, Joe Jackson, C-Mon & Kypski (dance), Bootsie Collins (funk), Melody Gardot (pop), Leine (Nederlandse singer/songwriter) en de meeste vreemde eend in de bijt: The Mars Volta.

Tot 11,12 en 13 juli in Rotterdam!

Concertverslag Chenque North Sea Jazz 2007

Feestmuziek voor gevorderden: Los Auténticos Decadentes

De Argentijnse band Los Auténticos Decadentes zal nooit groot worden in Europa, daarvoor is deze groep feestbeesten veel te Argentijns en te authentiek. Want om de muziek en de teksten van deze losgeslagen bende te begrijpen moet je je kunnen verplaatsen in dit vernederde volk. Daarnaast moet je de taal spreken om de teksten vol humor te kunnen doorgronden. Humor en ongegeneerd feesten, dát zijn de ijzersterke troeven van deze enige, echte "authentieke decadenten".

Toch is deze band voor iedere liefhebber van vrolijke dansmuziek een aanrader. De dertien mannen van het collectief, die al vanaf 1986 bij elkaar zijn en tot op heden 11 platen uitbrachten, maken namelijk een niet te versmaden mix van ska, rock en cumbia. Hiermee hebben ze in Argentinië (en ook Mexico) een grote aanhang verworven. Wie zich in het nachtleven van Buenos Aires begeeft hoort gegarandeerd één van hun grote hits voorbij komen, zoals Corazón, Loco (Tu Forma de Ser), Entrega El Marrón, La Guitarra of Vení Raquel.

Een goede en representatieve kennismaking met Los Auténticos Decadentes vormt de cd Club Atletico Decadente uit 2006. Met nummers als Somos, Algo Hay Que Comer en Me Tiro A La Basura gaat het dak er vast en zeker van af, kijk maar mee:



Club Atletico Decadente is helaas lastig verkrijgbaar. Amazon.com verkoopt bijvoorbeeld wel 20 Exitos originales, een soort greatest hits, voor nog geen 13$ en bij de resellers van Amazon heb je deze plaat als voor nog geen 9$. Sta jezelf dit kadootje toe, het is een goed begin van de zomer. Deze staat ook op de greatest hits collectie:



MySpace Los Auténticos Decadentes

Andy Palacio is heengegaan

Andy Palacio, de man uit Belize met zijn heerlijke laidback muziek, is vorige week op 47-jarige leeftijd aan een hartaanval bezweken. Onlangs werd zijn plaat Watiná nog geroemd op Chenque Around The Globe in de categorie: Nog meer moois uit 2007.

Zijn dood is een groot verlies voor allen die de wereldmuziek een warm hart toedragen en vooral een aderlating voor de leden van zijn bedreigde Garifuna-stam. Want voor het behoudt van deze uit nog zo'n 600.000 zielen bestaande bevolkingsgroep die leeft in de omgeving van Honduras, Guatemala, Nicaragua en Belize maakte Andy Palacio zich sterk met zijn punta muziek. De punta is de traditionele Garifuna muziek, een combinatie van Afrikaans/Caribische ritmes gecombineerd met elektrische gitaren.

Meer info over de Garifuna-muziek

The Cat Empire: Two Shoes

Mijn conclusie na het intensief beluisteren van Two Shoes, de verrassende cd van het Australische collectief The Cat Empire: als The Cat Empire in huis is, dansen de muizen op tafel. Want wat een vrolijk gevoel hou ik over aan deze plaat, die van voor tot eind swingt en gewoon de perfecte soundtrack voor een feestje vormt.

The Cat Empire is al sinds het begin van deze eeuw actief, maar ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. De band speelt een heerlijke mix van ska, funk, reggae en dat allemaal met een retestrakke ritmesectie. Het zijn vooral de blazers die je uit je luie stoel blazen. Two Shoes doet je afvragen hoe het moet zijn deze band live te zien spelen, want dát wat op de plaat staat is al indrukwekkend genoeg. Lijkt me wel wat voor het aankomende Dunya festival of het North Sea Jazz voor mijn part.

Klik hier voor de complete recensie op 8Weekly (van Chenque)

Video van Sly (één van de beste nummers)



MySpace The Cat Empire





http://www.8weekly.nl/index.php?art=5959

Márcio Faraco's sprankelende bossa

Nog een fijne ontdekking uit de bakken van de tweedehands platenzaak: de plaat Ciranda uit 2000 van de Braziliaanse zanger/gitarist Márcio Faraco. En hoewel iedere Braziliaan flirt met een gitaar en wel wat bossas weet te fluisteren op een feestje, is het werk van Faraco internationaal erkent als topwerk. Zoals mijn vrouw al opmerkte bij het beluisteren van Ciranda: "dít is de bossa nova die mij bevalt, afwisselend en sprankelend".

Faraco's bossas, allemaal eigen composities, zijn inderdaad prachtig uitgevoerd. Er is die bekende relaxte gitaarstijl waarin tóch heel veel gebeurd, de "canta faldo"-zang (waarbij de zanger de song spreekt i.p.v. zingt) en de liedjes worden ook nog eens gelardeerd met veel extra instrumentatie. Ciranda kwam veelzeggend uit op het Universal Music Jazz France label.
De arrangementen op Ciranda zijn verzorgd door Wagner Tiso, een beroemdheid die ook veel arrangementen voor Caetano Veloso en Milton Nascimento doet.

Openingslied Ciranda is meteen een voltreffer, vooral ook omdat Chico Buarque de zang verzorgt. Andere hoogtepunten zijn Meu Juramento, Vida Ou Game en A Dor Na Escala Richter (met schitterend cello spel van David Chew).

Website Márcio Faraco
MySpace Márcio Faraco

Video Um Sinal (om een indruk te krijgen van mans gitaarspel)

Radio Chango muziekportal

Bij mijn research naar Wagner Pá stuitte ik op een bijzondere pagina, die van de portal Radio Chango. Het is een Spaans initiatief van enkele liefhebbers van de "mestizo" muziek "dat is uitgegroeid tot een wereldwijd netwerk van artiesten en liefhebbers (op het moment van schrijven zijn er bijna 34.000 geregistreerde gebruikers). De site is in vijf talen beschikbaar, wat het verspreiden van de boodschap natuurlijk wel een stuk toegankelijker maakt.

Radio Chango "wants to transmit fiesta through music and to be at the same time a catalyst for rebellion (but not for violence) and the struggle for a better world". Klinkt heel verantwoord. In ieder geval is het wel een slimme manier om kennis te maken met de vele artiesten uit het wereldwijde genre "mestizo", waarvan velen ook een eigen forum hebben op de site (bijv. Amadou & Miriam, Ojos de Brujo of Manu Chao). Op Radio Chango kun je vanzelfsprekend ook radio luisteren en de site is een podium voor kunst en "social konscience".

Website Radio Chango (Engels)

Wagner Pá - Brazuca Matraca

Het geinige van rondsneupen in de platenbakken met tweedehands muziekwaren is natuurlijk dat je af en toe iets "lekkers" tegenkomt dat je aandacht trekt, iets waar je nog nooit van gehoord hebt maar dat je gewoon meeneemt voor die 6 euro.

Zo stuitte ik vorige maand op de plaat El Imparable Transeúnte (2004) van de Braziliaanse zanger/gitarist, Wagner Pá. De man woont al vanaf zijn twintigste in Barcelona en zingt dan ook in het Portugees en in het Spaans. Zijn band, de Brazuca Matraca, begeleidt hem voortreffelijk op deze funky, "feelgood"-plaat, met als hoogtepunten de songs Plexo Solar en het opzwepende en vrolijke No Mata (zie video).

Rastaman Wagner Pá is trouwens ook goed ingeburgerd in de Catalaanse mestizo-scene want hij speelt mee op albums van Dani El Mono Loco (voorman van Macaco) en Amparanoia.

Video No Mata van Wagner Pá



MySpace Wagner Pá

Nog meer moois uit 2007 (11)

Op de valreep graag nog even aandacht voor een Braziliaanse schone, Bebel Gilberto. Als dochter van de beroemde bossa nova koning João Gilberto ligt de lat hoog bij deze deerne en het moet gezegd dat haar in 2007 uitgebrachte plaat Momento een knap kunstwerkje is. En alhoewel niet behorend tot de beste werkjes van dit jaar, bevat deze warme plaat absoluut interessante "momentos".
Zo tref je fraaie vertolkingen van Night And Day (Cole Porter), van het prachtige Caçada (Chico Barque, haar oom)en van Tranquilo (Kassin), een onvervalste cha-cha-cha ondersteund door compleet orkest. Haar eigen composities vind ik op Momento helaas een beetje slapjes, vandaar dat de plaat niet kan worden beschouwd als een hoogtepunt in haar (nog jonge) carrière.

Beluister op haar eigen website het gehele album

Recensie Momento door Chenque

Video van haar heerlijk zwoele Samba Da Bancao van haar doorbraak album Tanto Tempo (2001)

De amor y casualidad

Jorge Drexler, Uruguyaan en één van de beste Zuid-Amerikaanse singer/songwriters, maakt de perfecte popliedjes qua tekst en muziek. Hij weet je altijd te treffen met rake observaties, overigens wel allemaal in de prachtige Spaanse taal. Zo schrijft hij op zijn laatste plaat 12 Segundos De Oscuridad over het verschijnsel "Disneylandia"; hij observeert vol ongeloof hoe sommigen het treffen in het leven door aan de goede kant van het dubbeltje geboren te zijn en anderen nooit een beter leven zullen krijgen. De kansarmen mogen ook niet toetreden tot ons eigen surrealistische Disneyland.

Een ander prachtig voorbeeld van een rake observatie is het nummer De Amor Y Casualidad (Uit liefde en toeval) van het album La Edad Del Cielo. In een opsomming van zijn hele stamboom komt hij tot de conclusie dat we allemaal het resultaat zijn van toeval en liefde, ook zijn eigen kinderen.

Tu madre tiene sangre holandesa (jouw moeder heeft Nederlands bloed)
yo tengo el pelo sefaradí (ik heb sefardische haargroei)
somos la mezcla de tus abuelos (wij zijn de mix van jouw grootouders)
y tu, mitad de ella y mitad de mí (en jij, voor de ene helft van haar, voor de andere helft van mij)

Luister op zijn MySpace naar enkele voorbeelden van Jorge Drexler liedjes

MySpace Jorge Drexler
Website Jorge Drexler

Video Transoceania van 12 Segundos De Oscuridad

Malena canta el tango como ninguna

Ik had dit bericht al even klaarstaan en diegene die mij persoonlijk kennen weten misschien wel waarom....

Malena canta el tango como ninguna (Malena zingt tango als niemand anders), y en cada verso pone su corazón (en in elk vers legt zij heel haar hart), al yuyo de suburbio su voz perfuma (naar het onkruid uit de voorsteden, zo ruikt haar stem)

Dit is de openingszin van Malena, een ó zo wonderschone tango. Ooit geschreven door de in 1906 in Buenos Aires geboren dandy Lucio Demare, een groot componist, pianist en acteur. Er zijn ruim 60 interpretaties bekend van deze tango, o.a. door grootheden als Astor Piazolla, Agustin Irusta, Aníbal Troilo en door één van mijn favoriete Argentijnse zangers, Andrés Calamaro.

Mijn advies: wil je de versie van Malena door Calamaro een keer goed horen, koop dan zijn cd El Cantante uit 2004, een wereldplaat.

Hier ook een video van een optreden van Calamaro waarbij hij Malena ten gehore brengt (helaas laat het geluid te wensen over en eindigt de video abrupt):



Op YouTube zijn overigens nog volop andere vertolkingen van de tango Malena te vinden.

Bachata babe

Lily Vasquez, een Colombiaanse die vanaf haar 14e in de U.S.A. woont, is één van de Sellaband artiesten die al zeer snel de 50.000$ (benodigd voor het opnemen van een professionele plaat) bereikte. Binnen het Latin-genre is zij een meid met de potentie door te groeien tot een grote ster. Of het nu bachata, mambo, bolero of gewone popmuziek is, Lily beheerst de diverse stijlen binnen het genre perfect. In augustus 2007 zag ik haar live optreden in Paradiso en het moet gezegd, het is een echte rasentertainer.
Nu, een half jaar na haar succes op Sellaband, is haar eerste plaat bijna af en boekte ze recent groot succes in een Amerikaanse talentenjacht, Famecast. Ze won de eerste prijs in de categorie Latin, iets wat haar veel publiciteit op gaat leveren in de toekomst. Zie hier de clip van het nummer Nostalgia, zo'n typische bachata.



Lily Vazquez MySpace

Nog meer moois uit 2007 (5)

Belize, where the f*ck leg dat dan? Toevallig is dit kleine Midden-Amerikaanse landje wel de basis van zanger Andy Palacio & The Garifuna Collective, die met Wátina een van de weinige "world" platen maakte die er dit jaar toe wél toe deden. Andy brengt je zwoele ritmes en zacht kabbelende gitaren, gezongen in de lokale Garifuna-taal maar met overduidelijke Afrikaanse roots. Het doet mij denken aan bijvoorbeeld de Angolese muziek van Bonga.

Wátina - Andy Palacio & The Garifuna Collective

De titelsong Wátina is heerlijk en schiet je direct naar het hart van de (bedreigde) Garifuna-cultuur. Het nummer is volledig te beluisteren op zijn Myspace pagina

Ook op Youtube is er het e.e.a. te zien van Andy Palacio

Banjo-virtuoos

Na dat mooie fimpje van Josh Ritter (in mijn bericht van gisteren) wil ik je toch ook laten kennismaken met banjo-virtuoos Belá Fleck. De bijna 50-jarige Fleck is vooral bekend van het werk met zijn band The Flecktones en wordt gezien als een innovator. Met zijn banjo beheerst hij vele genres, van traditionele bluegrass tot progressieve jazz. Zijn album Belá Fleck and The Flecktones uit 1990 is één van zijn beste platen in zijn ruim 20 platen tellende oeuvre. Dit jaar heeft hij een nieuwe instrumentale plaat uitgebracht samen met jazzpianist Chick Corea, The Enchantement, waarvoor hij een Latin Grammy Award in de wacht sleepte.

Website Belá Fleck

León Gieco: betrokken en hyperactief

Eén van de meest actieve en sociaal betrokken singer/songwriters uit Argentinie is "el maestro" León Gieco. Deze vijftiger uit de provincie Santa Fé heeft zich sinds zijn debuutplaat uit 1973 altijd ingezet voor de mensenrechten en armoedebestrijding. Naast zijn scherpe pen is zijn muzikale talent onomstreden. Zijn mix van folk(lore) en Argentijnse rock doet het goed bij een breed publiek. Erkenning is er al vele jaren voor zijn werk, zo speelde hij vaak met zijn Argentijnse bevriende collega Mercedes Sosa, maar ook met David Byrne, Sting, Peter Gabriel en Pete Seeger.

"Solo Le Pido A Dios"

Het is dan ook niet zo vreemd dat Gieco wordt beschouwd als één van de iconen van de Argentijnse muziek. Het internationaal bekendste nummer uit zijn enorme repertoire is "Solo Le Pido A Dios", een fel protest tegen de dictatuur van de jaren 80. In deze periode werden zijn songs sterk gecensureerd, reden waarom hij een tijdje vanuit Los Angeles (USA) heeft geopereerd.

Zelf heb ik enkele van zijn platen. Het beste voorbeeld van sterke teksten en steengoede songs vind ik "Mensajes Del Alma" uit 1992. Luister bijvoorbeeld eens naar "La Colina De La Vida" of "Cuando Los Angeles Viajan", beide aanklachten tegen de moderne Argentijnse maatschappij.

Het evangelie volgens mijn tuinman

In de categorie maffe teksten en maffe muziek is de plaat "El evangelio según mi jardinero" (betekenis: zie titel) van de Uruguyaan Martín Buscaglia een treffend voorbeeld. De plaat barst van de gekte qua sound, zo wisselen vette disco, gevoelige ballades en moderne tango-tunes elkaar voortdurend af. De teksten zijn afkomstig van een creatief brein met veel zelfspot. Alleen bij het bestuderen van de songtitels verschijnt als vanzelf een glimlach op mijn gezicht. Hier een paar titels: "Cerebro Orgasmo Envidia + Sofía" (Hersenen Orgasme Jaloezie + Sofía), "Jim Beam Dream" of "Viajar contigo es como escuchar la vida sectra de las plantas" (Met jou samenreizen is alsof je het geheime leven dan de planten kunt horen").

Ik ontdekte Martín Buscaglia overigens via de cd Radio Latino waarop hij is vertegenwoordigd met de "Vagabundo", een hippere versie van een oude hit van het Argentijnse Trio Los Panchos. Eenmaal in Zuid-Amerika heb ik begin dit jaar zijn plaat meegenomen en vaak genoten van zijn onconventionele kijk op het muziekuniversum. "El evangelio según mi jardinero" is het bewijs dat je ook muziek kunt maken zonder te forceren. Laat de gekte stromen en geef je over aan het onbekende.......

PS Het werk van Martín Buscaglia is ook gewoon verkrijgbaar bij internetwinkels als Amazon.com ("El evangelio según mi jardinero" kost vandaag de dag maar $12,50).

Alberto Rojo - geheim uit Tucumán (Argentinië)

Over gitaristen gesproken. Gisteren de onovertroffen flamencogitarist El Niño Josele uit Spanje, vandaag een andere verrassing uit de hoge hoed van Chenque: de Argentijn Alberto Rojo. Eén van mijn best bewaarde geheimen en voor liefhebbers van flamenco of meer folk-achtige klanken een echte aanrader. Albert Rojo is een typisch geval van een folkoristische "cantautor" (singer/songwriter), die zijn liedjes laat dansen op de vlammen van het verwarmende kampvuur op de Argentijnse pampa's. Geïnspireerd door de cultuur van de gaucho's, is zijn tweede solo-album "Para Mi Sombra" ("Voor mijn schaduw") uit 2003 een fraai staaltje authentieke folk. Heerlijk getokkel, veel samenzang en veel respect voor de akoestische gitaar. Zo brengt hij in "Te digo gracias, guitarra", een ode aan zijn beste reisgezelschap, zijn eigen gitaar.

Pedro Aznar

Overigens speelt de bekende Argentijn Pedro Aznar (die ook veel dingen met Pat Metheny heeft gedaan) bas en piano op dit album en produceerde hij het schijfje ook. Zelf ben ik de plaat ooit op het spoor gekomen via CD Baby, een webwinkel voor artiestendie nog geen internationale distributie hebben. De plaat is hier nog steeds te koop via deze link. Je kunt zijn liedjes hier ook beluisteren, maar ook op zijn eigen site is zijn werk te horen

Putumayo: maak kennis met wereldmuziek

Het Amerikaanse Putumayo-label brengt al weer enkele jaren verzamelalbums uit met wereldmuziek. Een ideale manier om kennis te maken met geluiden uit alle windstreken van de wereld, want de kwaliteit van de samplers is over het algemeen erg hoog en daarnaast steun je bij de aanschaf ook altijd een goed doel. Putumayo biedt de bij het grote publiek nog onbekende artiesten een belangrijk podium. Een aantal artiesten, zoals de bekende Afrikaanse Habib Koité of Angelique Kidjo, brengen hun solo albums ook uit op Putumayo. Maar ook voor diegenen die al redelijk zijn ingevoerd in wereldmuziek is er nog genoeg nieuws te ontdekken. Zelf heb ik van de schitterende sampler "Radio Latino" al enkele artiesten afgepikt waarvan ik naderhand zelf platen heb gekocht (o.a. de Uruguyaan Martín Buscaglia en de Cubaan Raúl Paz).
Misschien leuk voor de komende feestdagen om eens een Putumayo-plaat in de schoen te leggen? (en nee, ik heb geen aandelen, ik vind het gewoon een goed initiatief). Tips: de al eerder genoemde "Radio Latino", "Africa" of "Cario to Casablanca".

A Dutch Rough Guide to Brazilian Music

Kan een Nederlandse vrouw een plaat maken die je het gevoel geeft naar een dwarsdoorsnede van de populaire Braziliaanse muziek te luisteren? Ja dus, want zangeres Josee Koning heeft binnen het genre 'wereldmuziek van Neerlandse bodem' een professioneel visitekaartje achtergelaten met haar recentelijk verschenen Bem Brasileiro. De plaat is opgenomen in Rio de Janeiro met een volledig Braziliaanse begeleidingsband en dat is te horen. Bovendien zat Rodolfo Stroeter, één van Braziliës bekendste producers en basspelers, achter de knoppen. Dezelfde Stroeter tekende ook voor enkele van de eigen composities op dit album waaronder de vrolijk swingende songs Iaõ en Dançapé. Overigens bestaat het merendeel van Bem Brasileiro uit interpretaties van bekende Braziliaanse songs.

De Brazilië-connectie van deze Nederlandse zangdocente aan de conservatoria van Amsterdams en Rotterdam komt niet uit de lucht vallen. In de jaren tachtig werd Josee Koning redelijk bekend met Batida, een Braziliaanse fusion-formatie die drie albums uitbracht en in binnen- en buitenland toerde. Haar passie voor de muziek uit het enorme, rijke muziekland Brazilië wordt nog meer versterkt wanneer ze in 1993 de godfather van de bossanova Antonio Carlos Jobim ontmoet. Ze besluiten samen een album op te nemen. Dit komt er helaas nooit van omdat Jobim in 1994 overlijdt.

Van alle markten thuis

Josee Koning weet als weinig andere Nederlanders door te dringen tot de Braziliaanse ziel, want anders krijg je nooit zo'n groep stermuzikanten achter je project. Haar begeleidingsband O Nosso Trio, ook vaste begeleiders van bossanova-grootheid João Bosco, is van grote klasse en beheerst de vele stijlen die de Braziliaanse muziek kenmerken. Of het nu gaat om een melancholische bossanova of een uiterst dansbare baião of ijexá, de zangeres en haar band zetten het neer alsof ze nooit anders hebben gedaan. De stem van Josee Koning laveert moeiteloos langs alle stijlen en ze omzeilt gelukkig de gemene valkuil van 'de Nederlandse met het accent, die een beetje Portugees probeert te zingen', want haar uitspraak van het Portugees is perfect. Hoogtepunt van de plaat is het duet dat Josee Koning zingt met João Bosco himself, Memória da Pele.

Inspirators

Bem Brasileiro kenmerkt zich niet door originaliteit; daarvoor leunt de plaat teveel op die bewerkingen van de klassiekers. De nieuwsgierige luisteraar die kennis wil maken met de enorme diversiviteit van de Braziliaanse muziek kan beter de originele platen kopen van de muzikanten die Josee Koning vereert, bijvoorbeeld Gilberto Gil, Ivan Lins, Lenine, João Bosco, Antonio Carlos Jobim of Jorge Ben Jor. Wat niet weg neemt dat Bem Brasileiro vooral een geslaagd eerbetoon is aan al deze inspirators.