De Noorse Nationale Bank swingt!

Nooit geweten dat de Noor Thomas Dybdahl, toch één van mijn persoonlijke favoriete singer/songwriters én verantwoordelijk voor een van de mooiste concerten die ik ooit zag, ook blijkt te zingen in een soulpop bandje. En laat deze groep, The National Bank, nu eind maart voor een concertserie in ons kikkerlandje langskomen. Zo doen ze o.a. Rotown aan op 27 maart. Dat wordt dus geheid een topavondje entertainment voor een schamele 10 euro.

The National Bank bestaat uit leden van Jagga Jazzist en Suzanna & The Magical Orchestra en heeft dus Thomas Dybdahl als zanger. In eigen land is de band inmiddels een van de best verkopende acts en op 18 februari komt de nieuwe plaat Come On Over To The Other Side uit in de Benelux. Op de MySpace pagina van de band is alvast een voorproefje van het album te beluisteren, met o.a. het fraaie nummer Family.

MySpace The National Bank

Video Family van The National Bank

Ode aan de banjo (4)

Het zou zonde zijn de koning van het mandoline-gebruik in de moderne popmuziek, Peter Buck van R.E.M., niet te eren in de rubriek Ode Aan De Banjo. Want alhoewel de mandoline natuurlijk geen banjo is (er bestaat overigens wél een mandolinebanjo), komt het fraaie geluid toch dicht in de buurt. De mandoline wordt vaker dan de banjo als vervanger van de slaggitaar gebruikt in popsongs. Zo komt de mandoline voorbij in o.a. Maggie May van Rod Stewart, in The Battle Of Evermore van Led Zeppelin en zelfs Jack White van The White Stripes gebruikt op hun laatste album Icky Thump dit snareninstrument in Prickly Thorn, But Sweetly Worn.

Terug naar Peter Buck. Het is prachtig om deze man op een minstreel-achtige manier de mandoline te zien spelen in de video van Losing My Religion, R.E.M.'s wereldhit uit 1991. Het blijkt zelfs zijn favoriete R.E.M.-riff te zijn, biecht hij op in een interview met het blad Guitar Player: "I think of the mandolin on “Losing My Religion” as quintessentially “my” style—lots of little riffs tied together with chords that are evocative and moving. I used my flat-iron mandolin, and I recorded it through two different mics".

Geniet daarom nog een keer van dat mooie nummer met de Middeleeuws ogende Peter Buck op mandoline:



Overigens gebruikt Peter Buck de mandoline veelvuldig in het R.E.M.-repertoire. Luister o.a. naar de beroemde ballad Wendell Gee van Fables Of Reconstruction of het nummer I Believe van Life's Rich Pageant

Rotterdamse & Afrikaanse parel: Ntjamrosie

Als er in je eigen stad opvallend talent rondloopt dan is het zaak hier aandacht aan te besteden. Ntjamrosie is een in Rotterdam woonachtige Afrikaanse meid, in de Maasstad studerend aan het conservatorium. Haar zang- en componeertalent is onmiskenbaar aanwezig, iets wat ze demonstreert met de onlangs verschenen debuutplaat Atouba, dat is vernoemd naar haar oude, overleden omaatje uit haar geboorteland Kameroen.

Atouba bevat een bonte mix aan dansbare muziek, met het accent op soul en r&b. Niet helemaal mijn ding, wat niets afdoet aan het feit dat het ze prachtige nummers kan schrijven. Haar stem is zwoel, zuiver en voelt verkwikkend. Het zijn vooral de nummers waarbij ze dicht bij haar roots blijft waarin ze het beste tot haar recht komt, zoals in Kutte Fas , Nssisim of Bia Yon. Petje af voor deze meid, waar we ongetwijfeld meer van gaan horen dit jaar (misschien al op North Sea Jazz in de thuisstad?).

Zie hier de volledige recensie van Atouba van Ntjamrosie door Chenque

Myspace Ntjamrosie (met daarop een groot deel van alle liedjes van Atouba)

Foto Ntjamrosie: Aram Haagsman

Live opname van Squeeze The Breeze

Martin Sexton's Seeds is onbekend meesterwerk

Het beste muziekblad van Nederland, Heaven Popmagazine, heeft me al vaak op het juiste spoor gezet qua ontdekken van nieuwe artiesten. In de eerste uitgave van de Heaven in 2008 maakt recensent Pieter Wijnstekers zich druk over het feit dat iemand als Martin Sexton , een man die zoveel talent heeft, niet verder komt dan een cultpubliek. De nieuwste plaat van Martin Sexton, Seeds, krijgt een zeer hoge score (4,5 uit 5) van de recensent. Zo'n score staat en nodigt uit om op verkenning uit te gaan.

Martin Sexton's Seeds heb ik inmiddels al enkele weken in huis en alhoewel ik al eerder knap werk van deze singer/songwriter had gehoord moet ik mij inhouden om mijn enthousiasme over deze plaat niet wéér te laten leiden tot een wilde bestelling van vele exemplaren, die ik vervolgens klakkeloos en belangeloos naar al mijn muziekvrieden ga sturen om ze te overtuigen van wat voor moois ze nu weer hebben gemist. Want dít is zo'n plaat die je aan iedereen wil laten horen, een wereldplaat.


Op Seeds laat de Amerikaan Martin Sexton weer horen een breed spectrum aan muziekstijlen te beheersen. Hij deinst niet terug voor de inzet van funk, folk, blues en gospel op deze zesde (!) soloplaat. Zijn licht rauwe, soulvolle stem met flink bereik past perfect bij razendknappe liedjes. Volgens de All Music Guide (www.allmusic.com) verenigt Sexton's stem "the best qualities of singers like Van Morrison, Al Green, Aaron Neville, and Otis Redding". En daar is geen woord van gelogen!

De mooiste songs van het album vind ik persoonlijk de gospelactige liedjes zoals There Go I en Wild Angels. Maar op een echte klasseplaat ben je telkens op zoek naar een favoriet en je keuze kan bij elke draaibeurt veranderen. Seeds is zo'n plaat die na twintig luisterbeurten nog blijft verrassen. Kopen die handel!

Veel songs van Martin Sexton en enkele songs van Seeds zijn te horen op zijn MySpace page

De video van "The Making of Happy", over openingsnummer Happy van zijn album Seeds:

Olombelo Ricky: Magic sounds from Madagscar

Je krijgt niet alle dagen de kans om een artiest uit Madagascar in Nederland aan het werk te zien. Om weer eens een flinke partij niet-alledaagse muzikaliteit over mijzelf heen te laten storten ging ik daarom zaterdagavond 2 februari j.l. in de Rotterdamse Doelen naar de Malagassische zanger/percussionist Olombelo Ricky (echte naam: Ricky Randimbiarison). Met zijn drie andere bandleden tracteerde hij de ongeveer 100 man publiek op een bijzondere avond.

Valiha en marovany

De muziek uit Madagascar is rijk aan harmonie en kent een compleze ritmiek en meerstemmige zang. Olombelo Ricky is meer een solo-performer, met zijn donkere, wendbare stem windt hij de luisteraar om zijn vingers. Ter ondersteuning van zijn stem gebruikt hij allerlei eenvoudige percussie, varierend van bundeltjes harde stro tot een versterkte cajón. De bandleden verrijken zijn muziek met samenzang, akoestische gitaren en voegen bij sommige nummers voor mij compleet nieuwe snaarinstrumenten toe: de valiha, een soort bamboe sitar en de marovany, met een grote rechthoekige klankkast die aan weerszijden snaren heeft.

Rasperformer

De muziek die de band vanavond ten gehore brengt is soms traditioneel Afrikaans, maar ook geregeld funky of poppy. Olombelo Ricky is niet voor niets op Madagscar een "popster". Zijn uitstraling is die van een wijze man, rustig en vol levenslessen over de relatie mens-natuur. Hier staat duidelijk een rasperformer, die gekomen is om het publiek te vermaken. Missie geslaagd, de kans is groot dat we deze warme man nog wel vaker gaan aantreffen op de diverse festivals met wereldmuziek deze zomer.

MySpace Olombelo Ricky

Ode aan de banjo (3)

In het kader van de reeks "Jo met de banjo en Lien met de mandolien" weer een serieuze ode aan dit bijzondere instrument.

De banjo speelt op het bijzondere en mysterieuze album van Robert Plant & Alison Krauss, Raising Sand uit 2007, een sfeerbepalende rol. In de al eerder besproken Townes Van Zandt-cover van Nothin' is de banjo nog op de achtergrond aanwezig en in het ietwat Keltisch aandoende Your Long Journey mag Riley Baugus een voorzichtige solo met het snaarinstrument doen.

Marc Ribot
Maar het sterkste voorbeeld van het fraai inzetten van de banjo op Raising Sand is het nummer Sister Rosetta Goes Before Us, een cover van een Sam Phillips-nummer. Bespeler is de beroemde multi-genre gitarist Marc Ribot, een man die trouwens ook samen met T Bone Burnett de vele boeiende gitaarpartijen op Raising Sand verzorgd. Ribot, een veelvuldig gevraagde studiomuzikant en bekend van samenwerking met de halve wereld (o.a. Tom Waits, David Sylvian en Wilson Pickett), begeleidt de Sam Phillips-cover met een subtiel laagje banjo. Verderop in de song speelt hij een geraffineerde solo die samen met de loepzuivere stem van Alison Krauss en het geneurie van Plant voldoende zijn om het nummer boven vele andere prachtige songs op de plaat te laten uitstijgen.

Luister naar enkele songs van Raising Sand op de MySpace pagina van Plant en Krauss

Een fraai staaltje gitaarwerk (helaas geen banjo) van Marc Ribot is te zien op deze live-video:



Myspace Marc Ribot's Ceramic Dog