Márcio Faraco's sprankelende bossa

Nog een fijne ontdekking uit de bakken van de tweedehands platenzaak: de plaat Ciranda uit 2000 van de Braziliaanse zanger/gitarist Márcio Faraco. En hoewel iedere Braziliaan flirt met een gitaar en wel wat bossas weet te fluisteren op een feestje, is het werk van Faraco internationaal erkent als topwerk. Zoals mijn vrouw al opmerkte bij het beluisteren van Ciranda: "dít is de bossa nova die mij bevalt, afwisselend en sprankelend".

Faraco's bossas, allemaal eigen composities, zijn inderdaad prachtig uitgevoerd. Er is die bekende relaxte gitaarstijl waarin tóch heel veel gebeurd, de "canta faldo"-zang (waarbij de zanger de song spreekt i.p.v. zingt) en de liedjes worden ook nog eens gelardeerd met veel extra instrumentatie. Ciranda kwam veelzeggend uit op het Universal Music Jazz France label.
De arrangementen op Ciranda zijn verzorgd door Wagner Tiso, een beroemdheid die ook veel arrangementen voor Caetano Veloso en Milton Nascimento doet.

Openingslied Ciranda is meteen een voltreffer, vooral ook omdat Chico Buarque de zang verzorgt. Andere hoogtepunten zijn Meu Juramento, Vida Ou Game en A Dor Na Escala Richter (met schitterend cello spel van David Chew).

Website Márcio Faraco
MySpace Márcio Faraco

Video Um Sinal (om een indruk te krijgen van mans gitaarspel)

Wagner Pá - Brazuca Matraca

Het geinige van rondsneupen in de platenbakken met tweedehands muziekwaren is natuurlijk dat je af en toe iets "lekkers" tegenkomt dat je aandacht trekt, iets waar je nog nooit van gehoord hebt maar dat je gewoon meeneemt voor die 6 euro.

Zo stuitte ik vorige maand op de plaat El Imparable Transeúnte (2004) van de Braziliaanse zanger/gitarist, Wagner Pá. De man woont al vanaf zijn twintigste in Barcelona en zingt dan ook in het Portugees en in het Spaans. Zijn band, de Brazuca Matraca, begeleidt hem voortreffelijk op deze funky, "feelgood"-plaat, met als hoogtepunten de songs Plexo Solar en het opzwepende en vrolijke No Mata (zie video).

Rastaman Wagner Pá is trouwens ook goed ingeburgerd in de Catalaanse mestizo-scene want hij speelt mee op albums van Dani El Mono Loco (voorman van Macaco) en Amparanoia.

Video No Mata van Wagner Pá



MySpace Wagner Pá

Nog meer moois uit 2007 (11)

Op de valreep graag nog even aandacht voor een Braziliaanse schone, Bebel Gilberto. Als dochter van de beroemde bossa nova koning João Gilberto ligt de lat hoog bij deze deerne en het moet gezegd dat haar in 2007 uitgebrachte plaat Momento een knap kunstwerkje is. En alhoewel niet behorend tot de beste werkjes van dit jaar, bevat deze warme plaat absoluut interessante "momentos".
Zo tref je fraaie vertolkingen van Night And Day (Cole Porter), van het prachtige Caçada (Chico Barque, haar oom)en van Tranquilo (Kassin), een onvervalste cha-cha-cha ondersteund door compleet orkest. Haar eigen composities vind ik op Momento helaas een beetje slapjes, vandaar dat de plaat niet kan worden beschouwd als een hoogtepunt in haar (nog jonge) carrière.

Beluister op haar eigen website het gehele album

Recensie Momento door Chenque

Video van haar heerlijk zwoele Samba Da Bancao van haar doorbraak album Tanto Tempo (2001)

Puberliefde scherp verwoord

James Mercer, voorman van de Amerikaanse The Shins, zingt in het schitterende liedje Pink Bullets over een fatale puberliefde. Het nummer, afkomstig van Chutes Too Narrow, is een ode aan die o zo herkenbare periode waarin je als tiener helemaal begeesterd kunt raken van die ene vrouw. Over die verwarring schijft Mercer vol zelfspot: "Since then it's been a book you read in reverse. So you understand less as the pages turn. Or a movie so crass and awkardly cast. That even I could be the star.". Een rake tekst van een band die sowieso zeer de moeite waard is om te volgen, omdat ze de perfecte popliedjes lijken te maken.

Hier de tekst in zijn geheel:

PINK BULLETS - THE SHINS

I was just bony hands as cold as a winter pole
You held a warm stone out new flowing blood to hold
Oh what a contrast you were
To the brutes in the halls
My timid young fingers held a decent animal.

Over the ramparts you tossed
The scent of your skin and some foreign flowers
Tied to a brick
Sweet as a song
The years have been short but the days were long.

Cool of a temperate breeze from dark skies to wet grass
We fell in a field it seems now a thousand summers passed
When our kite lines first crossed
We tied them into knots
And to finally fly apart
We had to cut them off.

Since then it's been a book you read in reverse
So you understand less as the pages turn
Or a movie so crass
And awkardly cast
That even I could be the star.

I don't look back as much as a rule
And all this way before murder was cool
But your memory is here and I'd like it to stay
Warm light on a winter day.

Over the ramparts you tossed
The scent of your skin and some foreign flowers
Tied to a brick
Sweet as a song
The years have been short but the days go slowly by
Two loose kites falling from the sky
Drawn to the ground and an end to flight.

A Dutch Rough Guide to Brazilian Music

Kan een Nederlandse vrouw een plaat maken die je het gevoel geeft naar een dwarsdoorsnede van de populaire Braziliaanse muziek te luisteren? Ja dus, want zangeres Josee Koning heeft binnen het genre 'wereldmuziek van Neerlandse bodem' een professioneel visitekaartje achtergelaten met haar recentelijk verschenen Bem Brasileiro. De plaat is opgenomen in Rio de Janeiro met een volledig Braziliaanse begeleidingsband en dat is te horen. Bovendien zat Rodolfo Stroeter, één van Braziliës bekendste producers en basspelers, achter de knoppen. Dezelfde Stroeter tekende ook voor enkele van de eigen composities op dit album waaronder de vrolijk swingende songs Iaõ en Dançapé. Overigens bestaat het merendeel van Bem Brasileiro uit interpretaties van bekende Braziliaanse songs.

De Brazilië-connectie van deze Nederlandse zangdocente aan de conservatoria van Amsterdams en Rotterdam komt niet uit de lucht vallen. In de jaren tachtig werd Josee Koning redelijk bekend met Batida, een Braziliaanse fusion-formatie die drie albums uitbracht en in binnen- en buitenland toerde. Haar passie voor de muziek uit het enorme, rijke muziekland Brazilië wordt nog meer versterkt wanneer ze in 1993 de godfather van de bossanova Antonio Carlos Jobim ontmoet. Ze besluiten samen een album op te nemen. Dit komt er helaas nooit van omdat Jobim in 1994 overlijdt.

Van alle markten thuis

Josee Koning weet als weinig andere Nederlanders door te dringen tot de Braziliaanse ziel, want anders krijg je nooit zo'n groep stermuzikanten achter je project. Haar begeleidingsband O Nosso Trio, ook vaste begeleiders van bossanova-grootheid João Bosco, is van grote klasse en beheerst de vele stijlen die de Braziliaanse muziek kenmerken. Of het nu gaat om een melancholische bossanova of een uiterst dansbare baião of ijexá, de zangeres en haar band zetten het neer alsof ze nooit anders hebben gedaan. De stem van Josee Koning laveert moeiteloos langs alle stijlen en ze omzeilt gelukkig de gemene valkuil van 'de Nederlandse met het accent, die een beetje Portugees probeert te zingen', want haar uitspraak van het Portugees is perfect. Hoogtepunt van de plaat is het duet dat Josee Koning zingt met João Bosco himself, Memória da Pele.

Inspirators

Bem Brasileiro kenmerkt zich niet door originaliteit; daarvoor leunt de plaat teveel op die bewerkingen van de klassiekers. De nieuwsgierige luisteraar die kennis wil maken met de enorme diversiviteit van de Braziliaanse muziek kan beter de originele platen kopen van de muzikanten die Josee Koning vereert, bijvoorbeeld Gilberto Gil, Ivan Lins, Lenine, João Bosco, Antonio Carlos Jobim of Jorge Ben Jor. Wat niet weg neemt dat Bem Brasileiro vooral een geslaagd eerbetoon is aan al deze inspirators.

Seu Jorge rulez

Ooit de film The Life Aquatic with Steve Zissou gezien? Een hilarische film met in de overgang tussen de scènes een opvallende verschijning: de Braziliaanse acteur én singer/songwriter Seu Jorge (ook bekend van zijn rol als Knockout Ned in de ruige Braziliaanse film Cidade de Deus), die op zijn rammelende akoestische gitaar allerlei covers van David Bowie-liedjes ten gehore brengt. Vooral zijn funky versie van Starman is fantastisch! Zijn eigen album Cru uit 2005 is ook zeer de moeite waard, maar ik vind zijn Bowie covers nog donkerder en tegelijkertijd warmer.