Viesselman's The Pull trekt je naar binnen

Een wereldtip van mijn medeblogger en 8Weekly-recensent Joost Festen: de plaat The Pull van de Amerikaanse singer/songwriter Kreg Viesselman. Een man die blijkbaar nog bijna niemand in muziekland was opgevallen, getuige zijn zeer schamele aantal speelbeurten op Last FM (1100 draaibeurten tegenover bijvoorbeeld een soortgelijke singer/songwriter als Ray Lamontagne bijna 2.2 miljoen keer gedraaid!).

Soulvol met experiment

The Pull is een plaat uit 2006 en ligt qua soul wel in de buurt van mannen als Ray Lamontagne of Martin Sexton. Echter, de stem van Kreg Viesselman gaat nog dieper, is nog ruwer dan die andere mannen. Van die muziek die je recht in je hartstreek raakt en je niet meer loslaat. De twaalf ingetogen liedjes krijgen bijna allemaal een soort gospel-achtige achtergrondzang mee die de songs nog meer versterken. En Kreg houdt van het experiment, want hij doet in The Man Without A Care iets wat ik nog niet vaker gehoord heb: hij combineert zijn stem en gitaar met het kora-spel van de Afrikaan Boubacar Diébaté. Origineel en gewaagd, maar het werkt prima.

Overigens is deze in Oslo woonachtige Amerikaan ook de schepper van zijn eigen artwork en daar heb ik al veel positieve opmerkingen over gekregen. De getergde gitarist die op de voorkant van The Pull is afgebeeld is dus zijn eigen schilderij.

Geniet van enkele van Kreg's nummers op zijn eigen MySpace-pagina.

Andy Palacio is heengegaan

Andy Palacio, de man uit Belize met zijn heerlijke laidback muziek, is vorige week op 47-jarige leeftijd aan een hartaanval bezweken. Onlangs werd zijn plaat Watiná nog geroemd op Chenque Around The Globe in de categorie: Nog meer moois uit 2007.

Zijn dood is een groot verlies voor allen die de wereldmuziek een warm hart toedragen en vooral een aderlating voor de leden van zijn bedreigde Garifuna-stam. Want voor het behoudt van deze uit nog zo'n 600.000 zielen bestaande bevolkingsgroep die leeft in de omgeving van Honduras, Guatemala, Nicaragua en Belize maakte Andy Palacio zich sterk met zijn punta muziek. De punta is de traditionele Garifuna muziek, een combinatie van Afrikaans/Caribische ritmes gecombineerd met elektrische gitaren.

Meer info over de Garifuna-muziek

Ode aan de banjo (2)

Dé man die de banjo binnen het singer/songwriter-genre nieuw leven heeft ingeblazen is natuurlijk de Amerikaan Sufjan Stevens. Deze alleskunner heeft het muzieklandschap de afgelopen jaren verrijkt met een hele reeks wonderbaarlijke platen, waarvan ik persoonlijk Seven Swans de mooiste vind. De reden: die betoverende, bezwerende banjo die in bijna alle nummers opduikt en je meesleept naar onbeschrijfelijke plekken. En hoewel de teksten op Sufjan's vierde plaat religieus getint zijn wordt het nergens prekerig.
Daarnaast is de muziek van de pas 32-jarige Sufjan (spreek uit: Soof-Yon), door zijn ouders vernoemt naar een Armeense krijger, zeer divers. Hij is een autodidacte multi-instrumentalist en bespeelt op zijn derde plaat Greetings From Michigan: The Great Lake State zelf álle 20 gebruikte instrumenten.

Seven Swans opent met All The Trees Of The Field Will Clap Their Hands , een magisch liedje met een magische titel dat je via een louter repeterend banjo-geluid en engelenzang meeneemt naar dat bedoelde veld. Ja, dan realiseer je je hoe beeldend muziek kan zijn. Gelukkig geldt dat voor bijna alle nummers op deze plaat. Het slotakkoord van Seven Swans, The Transfiguration, is ook zo'n klassieker binnen het folkgenre. Ook dit nummer begint met een zichzelf herhalend banjo-stuk en wordt steeds gelaagder door de toevoeging van een hele reeks instrumenten. Hemels en een goed voorbeeld van een song gedragen door de banjo.

Ode aan de banjo (1)

De banjo is één van mijn favoriete instrumenten qua geluid en qua warmte. Dit snaarinstrument is traditioneel veel te horen in bluegrass muziek, maar je komt het steeds vaker tegen in het door mij zo geliefde singer/songwriter-genre.

De oorsprong van de banjo ligt in West-Afrika en een soortgelijk instrument is ooit door de slaven richting de Verenigde Staten gebracht. Onderzoekers hebben hele studies gemaakt van de link tussen de banjo en de vele onversterkte Afrikaanse luit-varianten. Zo wordt de ngoni, een Malinese luit die Bassekou Kouayté bespeelt op zijn plaat Segu Blue, ook wel geassocieerd met de hedendaagse banjo. Dit geldt echter ook voor de akonting, de busunde, de kasinta en de ngopata, om maar een paar Afrikaanse varianten te noemen.

Ook de hedendaagse banjo is er in vele varianten. In ieder geval lijkt het mij leuk in een reeks artikelen een aantal singer/songwriters te eren aan de hand van banjo liedjes. Mocht je ook een prachtige banjo-tune kennen laat het dan even weten via een reactie.

De fantastische Amerikaanse singer/songwriter Dayna Kurtz bijt de spits af met het nummer Banks Of The Edisto, een gevoelig lied geschreven voor een overleden vriend. Ik zag haar dit nummer in 2006 live spelen tijdens een intiem concert voor zo’n 150 man en je kon een speld horen vallen. Haar donkere stem, haar charisma en de banjo. Een magnifieke combinatie!

Live performance van Dayna Kurtz - Banks Of The Edisto (met banjo)



MySpace Dayna Kurtz

Recensie Dayna Kurtz - Another Black Feather door Chenque

Erotische teksten in de muziek (2)

Tim Buckley, de vader van de beroemde singer/songwriter Jeff Buckley, is een typisch geval van een ondergewaardeerde artiest. Want in de jaren zeventig heeft pappa Buckley enkele zeer originele platen gemaakt, die vandaag de dag nog steeds staan als een huis. Helaas is Tim Buckley in 1975 al heengegaan, maar zijn redelijk gevulde catalogus met o.a. 9 studio albums, blijft een inspiratie voor velen. Niet voor niks stond er in de befaamde Rock Encyclopedia van Lillian Roxon uit 1969 al vermeld: "Tim Buckley writes easily the most beautiful music in the new music, beautifully produced and arranged, always managing to be wildly passionate and pure at the same time".

Laat jezelf overtuigen en luister bijvoorbeeld eens naar zijn plaat Greetings from L.A. uit 1972, die een uiterst opzwepende mix van soul, funk en rock bevat. Tim Buckley’s stem slaat over, is hitsig, protserig en vol lust. In mijn favoriete song Get On Top laat hij dan ook weinig aan de verbeelding over zijn plannen met een niet nader genoemde dame:

Like a slow burn slow burn,
Ya move that mama over to me
Get on top of me woman
Get on top
Let me see what you learned tonight
Then I talk in tongues mama
Oh when I love you
Yes I talk in tongues

Get on top of me woman
Get on top,
Get on top of me woman
I just wanna see what you learned

Well like a bitch dog in heat we had those bed springs a
Squeakin' all day long
And didn't you hear those walls a talkin'

Alhoewel Tim Buckley dus niet meer leeft is er wel een MySpace pagina waar je het e.e.a. van hem kunt beluisteren:

MySpace Tim Buckley

Meer Erotische Teksten op mijn blog

Inspirator Van Zandt

Soms word je weer eens met je neus op de feiten van de rijke singer/songwriter-geschiedenis gedrukt. Wanneer je eigenlijk moet erkennen weinig te weten van een man die vele andere beroemde artiesten blijkt te hebben geïnspireerd. Townes Van Zandt was zo'n man.

Man, that's nothin'

De in 1997 overleden Townes Van Zandt werd in 1994 in Texas geboren en groeide in de jaren zestig uit tot een grote folkvertolker. Zijn manische depressiviteit en zijn alcoholverslaving maakten Townes Van Zandt tot een dolende ziel, die zich nergens echt thuis voelde.
Hij leefde dan ook een kluizenaarsbestaan, af en toe optredend in kleine clubs. In de jaren negentig deed hij voor het eerst enkele televisieoptredens, maar bij het grote publiek is hij nooit bekend geworden.

Je hoeft geen kenner te zijn om zijn ruige achtergrond en de eenzaamheid te horen in zijn songs. Zo viel het mij direct op in de tekst van het nu door Robert Plant en Alison Krauss schitterend uitgevoerde nummer Nothin', een nummer van Townes Van Zandt uit 1970. De desolaatheid, de leegte, het "niets", de verslaving, het zit er allemaal in en het stemt niet vrolijk, maar het is wel intens:

Hey mama, when you leave
Don't leave a thing behind
I don't want nothin'
I can't use nothin'

Take care into the hall
And if you see my friends
Tell them I'm fine
Not using nothin'

Almost burned out my eyes
Threw my ears down to the floor
I didn't see nothin'
I didn't hear nothin'

I stood there like a block of stone
Knowin' all I had to know
And nothin' more
Man, that's nothin'

Dat Townes Van Zandt een gerespecteerde collega was van vele artiesten blijkt wel uit het feit dat velen zijn nummers vandaag de dag nog afstoffen en weer opnieuw uitbrengen. Steve Earle, toch ook geen onbekende beweerde ooit over Van Zandt: "Townes Van Zandt is the best songwriter in the whole world and I'll stand on Bob Dylan's coffee table in my cowboy boots and say that". Waarop Van Zandt, toen nog in leven, reageerde met de gevatte opmerking: "I've met Bob Dylan and his bodyguards, and I don't think Steve (Earle) could get anywhere near his coffee table".

Zijn bekendste nummer Pancho & Lefty is uitgevoerd door o.a. Bob Dylan, Willie Nelson en Emmylou Harris. Hier een video van Townes Van Zandt zelf die het nummer ten gehore brengt:



Website TVZ, in beheer bij de familie van Townes, die zich actief inzet om zijn werk onder de aandacht te blijven houden. Zo verschijnt er deze week een re-release van de plaat Rear View Mirror, live opgenomen in 1979 in Oklahoma. Op de site is ook exclusief de DVD te koop van een compleet live optreden in de Amsterdamse Melkweg uit 1991.