Joe Henry, onbezorgd en gelukkig

Er pronkt in het lijstje met de cd's die ik de laatste tijd bovengemiddeld vaak draai wederom een gouden tip van muziekmaat Joost Festen: Civilians van de Amerikaan Joe Henry.

En ja, toegegeven, ook Chenque zit er soms compleet naast bij gesprekken met muziekfanaten, door een absoluut ter zake doende artiest als Joe Henry helemaal niet te kennen. Want eerlijk is eerlijk, ik had nog nooit van de man gehoord. Dit terwijl de man al vanaf 1986 actief is in de scène en tien soloplaten op zijn c.v. heeft staan. Een man die op Last FM ook nog eens wordt ingedeeld bij "similar artists" als Josh Ritter, John Hiatt, Ricky Lee Jones en Ry Cooder moet wel van enige betekenis zijn.

Civilians (2007) is als een weldadig, comfortabel bad. De songs zijn relaxed en in balans, voorzien van een rijk geluid zonder daarbij overdreven melodramatisch te worden. De stem van Joe is licht rauw, maar nergens druk, altijd plezierig voortkabbelend. Joe Henry is een positief denker of zoals hij het zelf zegt in zijn introductie tot de plaat: "I'm well aware that people tend not to prefer happiness as a posture when it comes to their singer/songwriters, but I've elected to be unconcerned". Wat niet wil zeggen dat de plaat sprankelt en huppelt, nee, Civilians is een "werkplaat". Je moet er voor gaan zitten en je laten meevoeren door de meeslepende verhalen van Joe Henry. Maar Civilians is overduidelijk het werk van een man die goed in zijn vel zit ("I've never been happier, in my life or in my work") en lekker vanuit zijn eigen oude huis in de buitenwijken van Los Angeles heeft kunnen broeden op dit project.

Medeverantwoordelijk voor het al eerder genoemde weldadige gevoel van Civilians is het ingetogen gitaarspel van Bill Frisell (zie hier een item over deze man op mijn blog). Ook bijzonder is de medewerking van levende legende Van Dyke Parks, terwijl een andere grootvader uit het singer/songwritergenre, Loudon Wainwright III, de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt.

MySpace Joe Henry

Joe Henry over zijn nieuwe album:

In A Cabin With..... Arthur Adam

Wat biedt het internet tóch veel mogelijkheden voor muzikanten om hun ding te doen en ruchtbaarheid te geven aan hun vaak ondergewaardeerde kunsten.

Neem het unieke project In A Cabin With van de Nederlander Maarten Besseling. Hij nodigt één of twee artiesten uit om in een hutje op de hei, ergens in Europa, liedjes te schrijven en deze ter plekke op te nemen. Diezelfde liedjes worden later in The Green Motel studio in Nederland door zijn hand bewerkt en van de opnames verschijnt een cd. Het artwork wordt daarbij gemaakt door een designer en fotograaf (als onderdeel van het vrijwilligersproject).

Op zich al bijzonder genoeg dit project, máár de complete albums zijn vervolgens ook nog eens kosteloos als mp3's te downloaden. En dit loont zeer de moeite waard, want het album dat ik van de mij onbekende Arthur Adams heb "neergehaald" is van een uiterst hoog niveau en kan zich meten met het werk van menig bekende singer/songwriter (denk aan een mix van Adem & Damien Rice). Dit alles opgenomen in een stuga in Zweden en dankzij het internet voor iedereen ter beschikking. Grijp deze kans en steun dit initiatief.

Album Arthur Adam (gratis download)

Website In A Cabin With

MySpace Arthur Adam

PS Op 22 maart a.s. in de Ekko-Utrecht een In A Cabin With-feestje, met optredens van o.a. Arthur Adam, Neonbelle en Chop Wood. Bij de ingang ontvang je een gratis cd.

Grenzeloos: Bill Frisell & The Intercontinentals

Bij het beluisteren van de plaat Civilians van Joe Henry (waarover meer in een ander item) viel mij direct het bijzondere gitaarspel op. Een beetje van dat lome, ingetogene getokkel, iets dat Marc Ribot en T-Bone Burnett ook laten horen op Raising Sand van Robert Plant & Alison Krauss. Waar kende ik dit geluid van? Het bleek van een goede bekende: de heer Bill Frisell, een 56-jarige Amerikaanse jazz/folk/country/noise-gitarist. Ooit in opleiding geweest bij Jim Hall, jarenlang sessiemuzikant voor het ECM-label en de laatste 20 jaar vooral actief in het uitdiepen van de (Amerikaanse) folk- en countrywereld.

Bill Frisell maakte in 2003 één van zijn mooiste platen samen met The Intercontinentals. Een groep muzikanten uit alle hoeken van de wereld: Sidiki Camara uit Mali (kalabas, djembé en congas), de Braziliaan Vinicius Cantuaria (o.a. elektrische en akoestische gitaar), de Griek Christos Govetas (o.a. ud en bouzouki) en oude getrouwen Greg Leisz (slide gitaar, pedal steel gitaar) en Jenny Scheinman op viool. Een grotendeels instrumentale plaat, vol sfeervolle muziek en al jaren een geheide topper als achtergrond bij een goed etentje met vrienden. Het opvallende aan deze plaat is dat je zo duidelijk kunt horen hoe intercontinentaal de hedendaagse muziek is. Zo is de Amerikaanse blues is heel goed hoorbaar op de door de Malinese gitarist Boubacar Traoré geschreven compositie Baba Drame. Overigens schreef Bill Frisell de openingstrack Boubacar als eerbetoon aan zijn Afrikaanse vriend.

MySpace Bill Frisell (hier is o.a. Baba Drame te horen)

Made In The Dark: Hot Chip deelt de lakens uit

Wordt muziek beter als je het licht uit doet? Een vreemde gedachtegang wellicht, maar je zou haast gaan denken dat het donker de band Hot Chip vleugels heeft gegeven. “We were made in the dark” zingen frontmannen Alexis Taylor en Joe Goddard op het derde studio-album van deze Londense electropopgroep, Made In The Dark. Een smulplaat van de eerste orde, (nog) beter dan hun voorganger en misschien wel een van de beste danceplaten van het jaar.

Het fijne aan Hot Chip is dat deze vijfmansband dansmuziek maakt die niet minutenlang nodig heeft om tot een climax te komen. De band komt direct terzake, zoals iedereen die Hot Chip’s doorbraakalbum The Warning in de platenkast heeft staan allang weet. Met de overheerlijke nummers Over And Over, Tchaparian, en Careful is deze plaat dan ook een “must have” voor de liefhebber van dansbare popmuziek.

Experimenteerdrift

Balanceerde Hot Chip op The Warning geregeld op het randje van kunst en kitsch (luister maar eens naar And I Was A Boy From School), op Made In The Dark is de band veel meer aan het experimenteren geslagen. Zo zijn de eerste twee nummers van het nieuwe album, Out At The Pictures en Shake A Fist, zó apart en sterk tegelijk dat deze songs nu al tot klassiekers binnen het genre mogen worden gerekend. Het eerste nummer vanwege de heftige beats en breaks, het hectische refrein en de lekkere gitaarriffs. Shake A Fist door de heerlijke, gelaagde Oosterse beat en de rare switch middenin het nummer, waar na twee minuten Todd Rundgren’s Intro voorbijkomt en een monsterachtige beat (met kraaiengeluiden) het nummer nog verder doet vervreemden. Ook het vierde nummer, Bendable Poseable, behoort tot de categorie “totale gekte”, maar die tóch retestrak en goed klinkt.

Geschuifel

Na het eerste gedeelte van de plaat, met ook nog het kitscherige, maar ijzersterke Ready For The Floor, neemt de band gas terug. Wat volgt is een razendknappe combinatie van popliedjes, discodreuntjes (speciale vermelding: Don’t Dance en knaller Hold On) en zelfs ballades. Zo staan er op Made In The Dark drie zoetgevooisde schuifelplaatjes (We’re Looking For A Lot Of Love, Made In The Dark, In The Privacy Of Our Love), die allen goed te pruimen zijn dankzij de prettige samenzang van Taylor en Goddard en de sfeervolle klanken die de songs omringen. De band komt er gewoon mee weg, iets wat respect verdient, want hoeveel dance-acts kunnen het zich veroorloven slijpmuziek te maken?

Hot Chip deelt de lakens uit in het landschap van de dance. Want er valt zoveel te beleven op Made In The Dark dat je stiekem zou wensen dat deze mannen voor altijd onder de lakens bleven zitten om nog meer van zulk soort platen af te leveren.


Beluister enkele nieuwe nummers van Made In The Dark via de MySpace-page van Hot Chip

Nieuwe album Ane Brun nu exclusief op MySpace

Toeval bestaat niet wordt gezegd, maar net op het moment dat ik een item wil wijden aan de Noorse muze Ane Brun en dus wat onderzoek doe naar haar activiteiten, lees ik op haar website dat vandaag de exclusieve premiere te horen is van haar nieuw album Changing Of The Seasons op haar eigen MySpace-account. Changing Of The Seasons is haar vierde plaat en het eerste studio-album dat verschijnt na het meesterwerk A Temporary Dive uit 2004.

Zo op het eerste gehoor klinken de nummers vertrouwt, dat wil zeggen heerlijk dromerig als een mooie Scandinavische zomeravond. Ane lardeert de gitaarliedjes met haar aparte, krakerige stem. Toch schrok ik wel even bij het horen van The Treehouse Song, de tweede single van het nieuwe album, omdat ik daar toch echt het idee had naar een Dolly Parton nummer te luisteren..........

Binnenkort volgt een tournee van Ane Brun door Europa, waarbij ze ook de Benelux aandoet. Haar vorige concerten waren in het verleden altijd meer dan de moeite waard, dus gaat dat live zien.

15 april 2008 - Botanique/Witloofbar - Brussel
16 april 2008 - Mezz - Breda
17 april 2008 - Paradiso - Amsterdam
18 april 2008 - Lantaarn/Venster - Rotterdam

En dan maar meteen even de video van mijn favoriete liedje van A Temporay Dive, Song No. 6, een duet met Ron Sexsmith:

Tommy Emmanuel live @ Vredenburg

De Australische meestergitarist Tommy Emmanuel was weer even in Nederland om zijn groep trouwe Nederlandse fans (een steeds groter wordende groep) te tracteren op een onvervalst avondje topamusement. Gisteravond speelde hij ruim twee uur lang de sterren van de hemel in de Leidsche Rijn-locatie van de Utrechtse concertzaal Vredenburg.

Als akoestische gitarist wordt Tommy Emmanuel overal ter wereld geroemd om zijn uitzonderlijke "fingerpicking style". Hierbij legt hij met de duim een basisritme neer door het spelen van de bassen van de akkoorden. De hogere snaren van de gitaar benut hij ten volle om melodielijnen te kunnen spelen en hij wisselt deze stijl ook nog af met veelvuldig gebruik van slaggitaar. Omdat hij zijn gitaar ook nog gebruikt als slagwerk is het resultaat een soort onwaarschijnlijke éénmansband.

Gisteravond had de rasperformer Tommy Emmanuel de smaak te pakken. Hij speelde vol overgave zijn eigen composities, van ruig (Classical Gas) tot subtiel (Those Who Wait) en voegde daar allerhande extra entertainment aan toe. Zo was zijn "gitaarverhaal" over de aboriginals opmerkelijk. Hij toverde hierbij allerlei bezwerende geluiden uit zijn gitaar, klankkast en versterker zonder ook maar één noot te spelen. Het bewijs dat deze man naast meestergitarist ook nog eens zeer creatief met zijn gitaar omgaat, want zoiets had ik nog nooit gezien. Ook zijn liefde voor The Beatles kwam ruimschoots aan bod met een eerbetoon aan George Harrison in de vorm van een onwaarschijnlijke medley en een bijzondere uitvoering van Michelle. Wanneer je Tommy Emmanuel in zijn eentje de hele ritmesectie, slaggitaar en melodie van Day Tripper hoort spelen weet je dat je te maken hebt met een bijzonder fenomeen.

Bijzondere vermelding verdient ook de 18-jarige Kieran Murphy, die het voorprogramma mocht verzorgen. De ietwat verlegen lange Australiër liet horen dat hij het in zich heeft een waardige opvolger van Tommy Emmanuel te worden, vandaar dat de laatste het als een soort trotse vaderfiguur voor dit talent opneemt. Kieran Murphy heeft net een plaat uit met eigen composities, waarvan hij vier nummers speelde gisteren. Het devies: houd ook deze jongeman in de gaten!

Website Tommy Emmanuel

YouTube-video van Tommy Emmanuel die Classical Gas de ruimte in spat:



Website Kieran Murphy