Pinkpop 2008, teveel vergane glorie

"En wat vond je van Pinkpop dit jaar?" wordt er steevast in mijn vriendenkring gevraagd nadat het jaarlijkse Zuid-Limburgse festival weer is afgelopen. Vooropgesteld: ik ga er al jaren niet meer naar toe, maar volg het festival wel op televisie. Waren dat in het verleden hele tweede Pinksterdagen rondhangend op de bank, tegenwoordig is dat af en toe iets meepikken en de lange uitzending opnemen om achteraf te bekijken.

Wat mij in ieder geval steeds vaker opvalt is dat je in de rockscène blijkbaar niet meer meedoet zonder je lijf vol te tatoëren. En dacht ik even dat Josh Homme eindelijk iemand zou zijn zonder tattoos blijkt ook hij van die lelijke dingen op zijn knokkels te hebben staan. Ik vraag me dat dan echt af hoe dat gaat... zo van, "ik zit in een band, iedereen heeft tattoos, weet je ik laat er ook maar een paar zetten anders hoor ik er niet meer bij". Jezus, volwassen mannen! Jammer, ik houd altijd wel van wat tegendraadsheid, in het leven én in de muziek. Nu zegt het hebben van tatoeages natuurlijk niets over de kwaliteit van de muziek. Ik moet zeggen dat ik vooral Queens of the Stone Age retestrak vond klinken, de rest van stevige participanten konden mij weinig boeien. Grappig dat zo'n band als Kaiser Chiefs ineens wel érg melodieus overkomt na brei aan decibellen van Cavalera Conspiracy en Metallica.

Zoals Giel Beelen terecht opmerkte kwam de dance liefhebber er bekaaid van af dit jaar en misschien was dat nu juist wel de reden dat ik het meest gecharmeerd raakte door de optredens van Miss Moloko, Roisin Murphy en de mannen van Groove Armada. Voor de rest blijft een onbestemd gevoel hangen. Pinkpop is best aardig als je allerlei grote acts tegelijkertijd in een weekend wilt zien, maar het verrassingseffect is wel erg ver te zoeken. Om het programma vol te krijgen worden dus maar allerhande "op-leven-na-dood-acts" uit de kast gehaald waar niemand op zit te wachten: Rage Against The Machine, Counting Crows, Alanis Morissette, The Verve, etc. Het ontbrak er nog maar weinig aan of Lenny Kravitz en Faithless kwamen ook nog een keer hun uitgebluste show opvoeren. Nee, blijkbaar is Pinkpop niet meer aan mij besteed en erger ik me steeds meer aan deze optocht van vergane glorie.

Kippenvel: Set The Fire To The 3rd Bar

Eén van de meest intense momenten van samenzang tussen twee artiesten zag ik vorig jaar bij Jools Holland. Ik moest er ineens aan denken toen ik op mijn pc weer het sterke nummer Set The Fire To The 3rd Bar voorbij hoorde komen.
Dit nummer, van de door de critici zo vaak onterecht verguisde band Snow Patrol, is de beste song van de succesplaat Eyes Open. De samenzang van zanger Gary Lightbody met gastvocaliste Martha Wainwright is perfect qua timing en "casting". Deze live versie vind ik schitterend en heb ik vele malen met kippenvel terug zitten kijken. Geen vals sentiment, maar pure emoties.
Kijk maar mee:



PS Vanaf deze week is er ook weer een nieuwe reeks van Jools Holland's Later With.... te zien op de BBC

Verrassing - Martin Simpson

Het is iedere keer weer een bijzonder moment als je verrast wordt door een musicus of band waar je nog nooit van gehoord hebt. In de televisieshow van Jools Holland op BBC 2 van 14 december was een kort solo-optreden te zien van een eenvoudig ogende man met zijn gitaar. Deze man, de Brit Martin Simpson, speelde 4 minuten lang een liedje zonder ook maar één keer een akkoord aan te slaan. Dat kan alleen maar als je retegoed gitaar weet te spelen.

Na enige research blijkt het te gaan om één van de grootste folkgitaristen van Groot-Brittanië, zo niet van de wereld. Toegegeven: ik had nog nooit gehoord van deze singer/songwriter. De man gaat al veertig jaar mee en zijn "fingerpicking" stijl is beroemd in de scène van akoestische gitaristen. Ook blijkt de man hele instructie-DVD's over zijn specialie gitaarstijl bij elkaar te hebben gespeeld. Voor de ingewijdenen in de Britse folkscène is hij waarschijnlijk geen onbekende, omdat hij als sessiemuzikant veel werk heeft gedaan met June Tabor. Daarnaast heeft Martin Simpson maar liefst 17 soloplaten op zijn eigen naam staan.

Bewonder hier een prachtig staaltje van 's mans kunnen:

Website Myspace Martin Simpson

Vanavond in Jools

Een veelbelovend programma in Jools Holland's show op BBC2 vanavond met optredens van de Britse singer/songwriter KT Tunstall, het op de rand van een internationale doorbraak balancerende Band of Horses, het onweerstaanbare Beirut en een interview met Rolling Stone-gitarist Ronnie Wood. Verder nog live performances van Jill Scott en Martin Simpson.
Kijken dus, of gewoon opnemen i.v.m. de redelijk onchristelijke tijd (00.35 tot 01.35 uur).

Jools Rules

Okay, ik geef het toe, het is niet één van de meest originele tips maar ik ontmoet nog geregeld mensen die niet op de hoogte zijn van het bestaan van het uitstekende live muziekprogramma Later... with Jools Holland op BBC 2. Jools Holland, zelf pianist, presenteert het tv-programma wekelijks vanuit een studio waar diverse podia staan opgesteld waar tussen geswitched wordt voor live sets. Altijd staat er weer een hele rits artiesten te poppelen te mogen optreden in deze show, want bij Jools staan betekent dat je op het punt staat door te breken of dat je al lang doorgebroken bent.

Vele stijlen komen aan bod

Later...with Jools Holland beperkt zich niet tot de Britpop en rocksscene, maar bevat een brede mix van stijlen. De laatste tijd is er ook veel ruimte voor wereldmuziek en singer/songwriters. Afgelopen vrijdag was het weer een feestje, met o.a. voor het eerst in 26 jaar The Who in het programma (zijn decennia lang geboycot door de BBC), een Josh Ritter (zie video opname) die in opperbeste stemming twee songs bracht van zijn album The Historical Conquest Of Josh Ritter, swingende salsa van Larry Harlow's Legends of Fania en banjo-virtuoos Belá Fleck in een duel met Jools himself. Helaas begint Later... with Jools Holland altijd pas in de nacht van vrijdag op zaterdag, dus het beste devies is opnemen die handel.

Website Later...with Jools Holland